Buurmeisje pijpt meiden vingeren

buurmeisje pijpt meiden vingeren

...

Sex date de regio neuken

Bezoekers van websites krijgen te maken met cookies. Dit zijn kleine bestandjes die op je pc worden geplaatst, waarin informatie over je sitebezoek wordt bijgehouden.

Ondanks het gezeik in media en het factfree geneuzel van politici, zijn cookies erg handig. Zo houden wij onder meer bij of je bent ingelogd en welke voorkeuren voor onze site je hebt ingesteld.

Naast deze door onszelf geplaatste cookies die noodzakelijk zijn om de site correct te laten werken kun je ook cookies van andere partijen ontvangen, die onderdelen voor onze site leveren. Cookies kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om een bepaalde advertentie maar één keer te tonen. Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen.

Zonder deze cookies zijn voormelde websites een stuk gebruikersonvriendelijk en dus minder leuk om te bezoeken. Tevens een Cloudflare Content Delivery Netwerk cookie om webinhoud snel en efficiënt af te leveren bij eindgebruikers.

Dat zeiden we dus al. Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen.

Heeft een advertentiebedrijf banners op meerdere websites dan kunnen de gegevens van deze websites worden gecombineerd om een beter profiel op te stellen. Zo kunnen adverteerders hun cookies op meerdere sites plaatsen en zo een gedetailleerd beeld krijgen van de interesses van de gebruiker. Hiermee kunnen gerichter en relevantere advertenties worden weergegeven.

Zo kun je na het bezoeken van een webwinkel op andere sites banners krijgen met juist de door jezelf bekeken producten of soortgelijke producten.

De websitehouder kan die cookies overigens  niet  inzien. Je hoeft niet bang te zijn voor deze bedrijven. Ze zijn best lief. En leren is leuk. Om onze bezoekersstatistieken bij te houden maken we gebruik van Google Analytics. Dit systeem houdt bij welke pagina's onze bezoekers bekijken, waar zij vandaan komen en op klikken, welke browser en schermresolutie ze gebruiken en nog veel meer.

Deze informatie gebruiken we om een beter beeld te krijgen van onze bezoekers en om onze site hierop te optimaliseren. Zo worden onze websites nog veel superduper leuker om aan te klikken dan voorheen. Google, die deze dienst levert, gebruikt de informatie om een relevant, anoniem advertentieprofiel op te bouwen waarmee men gerichter advertenties kan aanbieden. Naast bovenstaande zijn er meer onderdelen die een cookie kunnen opleveren. Veelal worden deze gebruikt door de content-partners om te analyseren op welke sites hun gebruikers actief zijn en hoe hun diensten presteren.

Denk hierbij aan filmpjes van bijvoorbeeld YouTube, foto's van diensten als Imgur, Tumblr of picasa, en 'like' knoppen van sociale mediasites als Twitter en Facebook. Deze websites schijnen best wel een beetje populair te zijn dus we dachten: Wil je nou echt nog meer weten? Ja, door hier te klikken ga ik akkoord met de cookies, scripts en webbeacons die via NewsMedia Websites GeenStijl, Dumpert, Das Kapital en Autobahn geplaatst kunnen worden. Ik begrijp dat deze cookies, scripts en webbeacons door NewsMedia Websites en door derden geplaatst kunnen worden voor functionele en analytische doeleinden, voor social media, om mij advertenties te tonen, mijn surfgedrag te volgen of gewoon omdat men daar zin in heeft.

Ik ga er ook mee akkoord dat met behulp van deze cookies, scripts en webbeacons persoonsgegevens over mij kunnen worden verwerkt voor deze doeleinden. Ondanks dat ik op de rest van het internet prima mijn eigen privacy kan regelen of er simpelweg niet om geef, ben ik dankbaar dat de overheid mij overal op het Nederlandse web van dit soort nep-privacy-beschermings­stickers voorziet. Scroll omlaag voor meer informatie.

Moe van dit soort popups? Installeer dan de Deze plugin om van het gezeur af te zijn. Hieronder staat het, nog even doorscrollen. Dus u wilt meer informatie? Ik zou ook het tientje gewoon krijgen. Zie ik je om elf uur bij de ingang? Ben je niet goed ofzo? Als ik je nog een keer zie, mag je ook mijn achternaam weten. De derde ontmoeting was bij een snackbar.

Terwijl ik er binnenstapte, dacht ik aan haar. Dat gebeurde inmiddels regelmatig. Waarom snapte ik niet zo goed. Ik had al eens met een meisje gezoend, maar dat was vrijwel terloops gebeurd. Terwijl jongens uit mijn klas zich gek maakten met het ene sterke verhaal na het andere kon het mij niet erg boeien. Ik zou wel zien hoe dat zou lopen. Voorlopig had ik niets voor en niets tegen meisjes. Ze bestonden, en dat was dat. Maar nu begon er zich een toch in mijn hoofd te nestelen.

En daar stond ze — midden in die snackbar. We keken elkaar aan en zeiden niets. Maar spendeerden wel de rest van de dag samen. Het begin van een patroon. Zonder het ooit af te spreken, zag ik haar vanaf die dag dagelijks. De routine was altijd hetzelfde. Zonder veel te praten, fietsten we dan wat rond, of hingen wat bij de Plas. Al snel waren we een gespreksonderwerp. Schoolgenoten die niet op vakantie waren, wezen ons na.

Maar het is geen trut. Fysiek contact was er niet, nog niet. Ook niet als we op haar snikhete zolderkamer zaten. Wel kreeg ik een inkijkje in haar bestaan. Ik begon te begrijpen waarom ze altijd zo eenzaam oogde. Maar ze leek het nooit echt te ménen. Temidden van vriendinnen van dezelfde snit keek ze altijd wat weg, naar een punt aan de horizon dat niemand anders kon zien.

Haar thuissituatie bleek niet erg rooskleurig, al was er geld in overvloed. Haar vader, een soort accountant, was altijd weg. Lang dacht ik dat er echt een hockeyclub werd bedoeld, maar langzaam begreep ik dat het voor haar een verzamelwoord was geworden.

Wie weet een minnares. Haar moeder zat slechts in de woonkamer, witte wijn te drinken. Ze zei zelden iets en nog steeds heb ik het idee dat ze mij nooit echt heeft gezien. Verder was het huis stil en koud. Als een museum waar nooit meer een bezoeker komt. We begonnen closer te worden. Zij was het geroezemoes van onze leeftijdsgenoten zat en ik ook.

We hingen voortaan aan een ander watertje, vol kinderen van andere scholen dan de onze. Onze gespreken werden intenser. Ze vertelde over hoe ze eigenlijk niemand aardig vond, en ik zei dat ik dat begreep.

En dat ik haar ook niet aardig vond. Een grapje dat werd ontvangen met een grijns en een plagerige klap in mijn gezicht. De eerste keer dat ze me echt aanraakte. Daarop pakte ze mijn hand en liet die de rest van de twee weken die we nog zouden hebben zelden meer los.

Verder ging het nog altijd niet. Over hoe die eruit zou zien. Opties varieerden van eeuwig gymles op onze school tot een nagelsalon waarin naaktslakken met vislijnen tergend traag de nagels van je tenen trokken.

De uiteindelijke setting bleek met wederzijds instemmen het volgende: Je staat in een eindeloze rij, die nooit zal opschieten. Een baby huilt constant en een hond wil niet ophouden met blaffen. Op de speakers eindeloos het liedje dat je het meest haat op de hele wereld. Op een gegeven moment blijft de cd hangen. Niemand doet er iets aan.

Verlangen naar het normaal afspelen van het liedje dat je het meeste haat — ja, dat moest wel de hel zijn. Op een vrijdagavond gebeurde het. Die dag hadden we elkaar bij toeval niet gezien. Zij had een familieverplichting: Het was die dag dat ik haar vader ook voor het eerst en het laatst zag.

Terwijl ik al een uurtje bij haar op de stoep wachtte met mijn skateboard kwam er een Volvo de straat inrijden. Haar moeder stapte uit en liep direct langs me. Barbara kwam naar mij toe en deed iets dat ze nog nooit had gedaan: Haar vader keek een paar seconden met een blik van een voyeur, een geile buurman die over de heg staart. Ik kreeg het er doodsbenauwd van. Daarna stapte hij weer in zijn auto en reed weg. Zij pakte me bij de hand en nam me mee naar haar kamer.

Terwijl ik wat stuurloos op haar bureaustoel zat, deed ze haar deur op slot. Ze draaide zich om en trok zonder blikken of blozen haar shirt en bh uit.

Ik kreeg een erectie. Ik denk dat het niet gek is om te stellen dat ik vanaf toen geïnteresseerd raakte in meisjes. Van wat volgde, heb ik gek genoeg geen coherente herinnering. Mijn duimen op haar sleutelbeenderen. De geluidjes die ze maakte. En opeens, tijdens de seks of wat daar voor door moest gaan — het herhalen van haar naam in mijn hoofd als een soort mantra.

Nog altijd kan ik niet zonder bijgedachte naar die groente kijken. Na afloop lagen we een uur of wat stil op haar bed. Beneden hoorde ik het geluid van de televisie. Daarna stapte ik op, nog steeds zwijgend.

Het was de één na laatste keer dat ik haar zag. Ik liet verder niets meer van me horen. Waarom ik haar in de steek liet en me nooit meer liet zien, is me lang een raadsel geweest.

Maar eigenlijk was het niet zo moeilijk. Mijn gedrag op school, thuis, onder vrienden — het was altijd het hoogste woord voeren maar wel onder voorbehoud. Ik zou altijd weg kunnen lopen, me kunnen onttrekken. Ik voelde me er machtig door, een rebel without a cause.

Dat daar op een gegeven moment een affaire met een meisje aan zou worden toegevoegd, mag geen verrassing zijn. Of dat echt zo was, heb ik nooit geweten. Ze had onze school voor een andere verruild, ze verdween langzaam uit de gesprekken. Ik zag haar uitgerekend terug in een supermarkt, jaren later. Ze was dikker geworden ik ook en had nu zwart haar.



buurmeisje pijpt meiden vingeren

...


Daarop pakte ze mijn hand en liet die de rest van de twee weken die we nog zouden hebben zelden meer los. Verder ging het nog altijd niet. Over hoe die eruit zou zien. Opties varieerden van eeuwig gymles op onze school tot een nagelsalon waarin naaktslakken met vislijnen tergend traag de nagels van je tenen trokken. De uiteindelijke setting bleek met wederzijds instemmen het volgende: Je staat in een eindeloze rij, die nooit zal opschieten. Een baby huilt constant en een hond wil niet ophouden met blaffen.

Op de speakers eindeloos het liedje dat je het meest haat op de hele wereld. Op een gegeven moment blijft de cd hangen. Niemand doet er iets aan. Verlangen naar het normaal afspelen van het liedje dat je het meeste haat — ja, dat moest wel de hel zijn. Op een vrijdagavond gebeurde het. Die dag hadden we elkaar bij toeval niet gezien. Zij had een familieverplichting: Het was die dag dat ik haar vader ook voor het eerst en het laatst zag. Terwijl ik al een uurtje bij haar op de stoep wachtte met mijn skateboard kwam er een Volvo de straat inrijden.

Haar moeder stapte uit en liep direct langs me. Barbara kwam naar mij toe en deed iets dat ze nog nooit had gedaan: Haar vader keek een paar seconden met een blik van een voyeur, een geile buurman die over de heg staart.

Ik kreeg het er doodsbenauwd van. Daarna stapte hij weer in zijn auto en reed weg. Zij pakte me bij de hand en nam me mee naar haar kamer. Terwijl ik wat stuurloos op haar bureaustoel zat, deed ze haar deur op slot.

Ze draaide zich om en trok zonder blikken of blozen haar shirt en bh uit. Ik kreeg een erectie. Ik denk dat het niet gek is om te stellen dat ik vanaf toen geïnteresseerd raakte in meisjes.

Van wat volgde, heb ik gek genoeg geen coherente herinnering. Mijn duimen op haar sleutelbeenderen. De geluidjes die ze maakte.

En opeens, tijdens de seks of wat daar voor door moest gaan — het herhalen van haar naam in mijn hoofd als een soort mantra. Nog altijd kan ik niet zonder bijgedachte naar die groente kijken. Na afloop lagen we een uur of wat stil op haar bed. Beneden hoorde ik het geluid van de televisie. Daarna stapte ik op, nog steeds zwijgend. Het was de één na laatste keer dat ik haar zag. Ik liet verder niets meer van me horen. Waarom ik haar in de steek liet en me nooit meer liet zien, is me lang een raadsel geweest.

Maar eigenlijk was het niet zo moeilijk. Mijn gedrag op school, thuis, onder vrienden — het was altijd het hoogste woord voeren maar wel onder voorbehoud. Ik zou altijd weg kunnen lopen, me kunnen onttrekken. Ik voelde me er machtig door, een rebel without a cause.

Dat daar op een gegeven moment een affaire met een meisje aan zou worden toegevoegd, mag geen verrassing zijn. Of dat echt zo was, heb ik nooit geweten. Ze had onze school voor een andere verruild, ze verdween langzaam uit de gesprekken. Ik zag haar uitgerekend terug in een supermarkt, jaren later. Ze was dikker geworden ik ook en had nu zwart haar.

Ze keek chagrijnig om zich heen. Voor ik het wist, bewoog ik me uit de rij. Het kostte me alle dwang van de wereld om niet om te kijken.

Buiten had ik dat lied van Clapton in mijn hoofd en fietste ik zo hard als ik kon naar het kraakpand waar ik woonde. De Werdegang van een lafaard. Vers Beton besteedt deze week aandacht aan zomers Rotterdam. De stad is door veel van haar bewoners tijdelijk ingeruild voor een Franse camping of een Turks strand. De cultuurinstellingen hebben de deuren gesloten, er is weinig verkeer in de mailbox en geen sport meer op tv.

En wat gaan we dan doen? Dat onderzoekt Vers Beton in Je Zweet Toch, onze special over zomers, broeierig, heet, zwoel en lichtzinnig Rotterdam. Reageer of deel op Social Media. Vincent Cardinaal is schrijver en spreker. Geboren op een zondag in het Havenziekenhuis, zoon van Crooswijk. Neuroot en berucht onhandig. Laat geen servies in zijn nabijheid slingeren. Anniek Tijmes is illustrator. Ze analyseert gebeurtenissen in de maatschappij en onderzoekt de openbare ruimte.

Met zwarte inkt tekent zij hiervan een grafisch, conceptueel beeld. Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:. Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Bewaar mijn naam, e-mailadres en website in deze browser voor de volgende keer wanneer ik een reactie plaats.

Stuur mij een e-mail als er vervolgreacties zijn. Stuur mij een e-mail als er nieuwe berichten zijn. Vers Beton wordt mede mogelijk gemaakt door: Deze website gebruikt cookies. Meer informatie over deze cookies. Anniek Tijmes 0 Reacties delen: Deel op Facebook Deel op Twitter nog niet gedeeld Iedereen herinnert zich zijn eerste hete zomer nog. Vrijheid Twee weken later zag ik haar opnieuw.

Vlucht naar vrijheid Beeld: Anniek Tijmes Het was de laatste week van het schooljaar. Plagerige klap We begonnen closer te worden. Geile buurman Op een vrijdagavond gebeurde het. Vluchten van Barbara Beeld: Anniek Tijmes Na afloop lagen we een uur of wat stil op haar bed. Vlucht met rabarber Beeld: Anniek Tijmes Ik zag haar uitgerekend terug in een supermarkt, jaren later.

De Hel, de anderen? De hel, dat was ik. De zomer van Vers Beton: Deel op Facebook Deel op Twitter. Vincent Cardinaal Vincent Cardinaal is schrijver en spreker. Anniek Tijmes Anniek Tijmes is illustrator. Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter! Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen.

Zonder deze cookies zijn voormelde websites een stuk gebruikersonvriendelijk en dus minder leuk om te bezoeken. Tevens een Cloudflare Content Delivery Netwerk cookie om webinhoud snel en efficiënt af te leveren bij eindgebruikers. Dat zeiden we dus al. Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen.

Heeft een advertentiebedrijf banners op meerdere websites dan kunnen de gegevens van deze websites worden gecombineerd om een beter profiel op te stellen. Zo kunnen adverteerders hun cookies op meerdere sites plaatsen en zo een gedetailleerd beeld krijgen van de interesses van de gebruiker.

Hiermee kunnen gerichter en relevantere advertenties worden weergegeven. Zo kun je na het bezoeken van een webwinkel op andere sites banners krijgen met juist de door jezelf bekeken producten of soortgelijke producten. De websitehouder kan die cookies overigens  niet  inzien. Je hoeft niet bang te zijn voor deze bedrijven.

Ze zijn best lief. En leren is leuk. Om onze bezoekersstatistieken bij te houden maken we gebruik van Google Analytics. Dit systeem houdt bij welke pagina's onze bezoekers bekijken, waar zij vandaan komen en op klikken, welke browser en schermresolutie ze gebruiken en nog veel meer.

Deze informatie gebruiken we om een beter beeld te krijgen van onze bezoekers en om onze site hierop te optimaliseren. Zo worden onze websites nog veel superduper leuker om aan te klikken dan voorheen. Google, die deze dienst levert, gebruikt de informatie om een relevant, anoniem advertentieprofiel op te bouwen waarmee men gerichter advertenties kan aanbieden. Naast bovenstaande zijn er meer onderdelen die een cookie kunnen opleveren. Veelal worden deze gebruikt door de content-partners om te analyseren op welke sites hun gebruikers actief zijn en hoe hun diensten presteren.

Denk hierbij aan filmpjes van bijvoorbeeld YouTube, foto's van diensten als Imgur, Tumblr of picasa, en 'like' knoppen van sociale mediasites als Twitter en Facebook. Deze websites schijnen best wel een beetje populair te zijn dus we dachten: Wil je nou echt nog meer weten?

Ja, door hier te klikken ga ik akkoord met de cookies, scripts en webbeacons die via NewsMedia Websites GeenStijl, Dumpert, Das Kapital en Autobahn geplaatst kunnen worden.

Ik begrijp dat deze cookies, scripts en webbeacons door NewsMedia Websites en door derden geplaatst kunnen worden voor functionele en analytische doeleinden, voor social media, om mij advertenties te tonen, mijn surfgedrag te volgen of gewoon omdat men daar zin in heeft. Ik ga er ook mee akkoord dat met behulp van deze cookies, scripts en webbeacons persoonsgegevens over mij kunnen worden verwerkt voor deze doeleinden.

Ondanks dat ik op de rest van het internet prima mijn eigen privacy kan regelen of er simpelweg niet om geef, ben ik dankbaar dat de overheid mij overal op het Nederlandse web van dit soort nep-privacy-beschermings­stickers voorziet.

Scroll omlaag voor meer informatie. Moe van dit soort popups? Installeer dan de Deze plugin om van het gezeur af te zijn. Hieronder staat het, nog even doorscrollen. Dus u wilt meer informatie? Bij het bezoeken van NewsMedia sites kun je de volgende soorten cookies verwachten: Functionele cookies aka supermegahandige cookies Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen.

Cookies van Advertentiebedrijven aka de schoorsteencookies Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen. Cookies voor Website-analyse aka de Kenneth-Perez-cookies Meten is weten.

Cookies van overige externe partijen aka de rest Naast bovenstaande zijn er meer onderdelen die een cookie kunnen opleveren. Denk hierbij aan filmpjes van bijvoorbeeld YouTube, foto's van diensten als Imgur, Tumblr of picasa, en 'like' knoppen van sociale mediasites als Twitter en Facebook Op het NewsMedia Netwerk gebruiken we onderdelen en dus cookies van onder andere Facebook , Twitter , Youtube , Vimeo , Flickr , Tumblr , Imgur etc.


Oma gangbang jongen zoekt milf


Eris zit in een rolstoel en kan niet zelf eten en drinken. Vera gaat graag met haar zussen naar de Efteling, maar dat wordt moeilijker met Eris die steeds zwakker wordt. Daarom bouwt de familie voor Eris een sprookjesbos in de achtertuin. Ook de tuinhut van Vera moet wijken. Zoals Vera wel vaker moet inleveren.

Toch doet ze het, omdat ze veel van haar zusje houdt. Meintje 11 heeft een blinde vader en een moeder die nauwelijks kan zien. Dat houdt in dat Meintje vaak de ogen van haar ouders is. Soms is dat een grote verantwoordelijkheid. Als ze met haar ouders in het openbaar vervoer reist, is dat behoorlijk spannend. Er kan best iets misgaan en als dat gebeurt, voelt Meintje zich schuldig.

Gelukkig kan ze er goed over praten met Lena, haar beste vriendin die in dezelfde straat woont. Oma heeft een kapotte rugwervel en ligt vaak op een bed in de woonkamer. Errol vindt het allemaal heel normaal. Toch zou hij, net als andere kinderen, wel eens zonder zorgen de straat op willen gaan. Nike is een grappig en eigenwijs meisje van 7. Als ze het zelf zou mogen beslissen, zou ze daar direct mee stoppen. Anders zijn dan haar vrienden vindt ze maar niks. Nou, misschien alleen als die hun vinger tussen de deur krijgen of zo.

Na veel zeuren vinden haar ouders het goed dat ze één dag geen pillen slikt. Maar of dat een goed idee is? Ik kan niet slapen. Lux gaat naar een speciale slaapkliniek om onderzocht te worden, want waarom kan ze niet slapen? De dokter laat haar een nacht in het ziekenhuis slapen om te kijken of hij een lichamelijke oorzaak van het slaapprobleem kan vinden.

Of heeft haar slaapprobleem een dieperliggende oorzaak? De eerste jaren van de kleine Sisi en Wanwan in het Chinese weeshuis zijn zwaar. Ze krijgen geen aandacht, hebben honger en niemand begrijpt waarom ze niet praten. Pas in Nederland blijkt dat de tweelingzusjes slecht kunnen horen en zien. Sisi en Wanwan krijgen hulp en wat heel bijzonder is, ze spelen nu zelfs harp! Deze winter trekt de tweeling met hun harp het dorp door, om geld voor hun leeftijdsgenootjes in te zamelen.

Sarah heeft een geheim dat zo erg is, dat het haar geest en lichaam beheerst. Door traumatische ervaringen op jonge leeftijd heeft zij een ernstige angststoornis ontwikkeld. Via haar schilderijen en gedichten laat Sarah de buitenwereld dichter bij haar gevoelens komen en probeert zij haar zelfvertrouwen te herwinnen. Zijn bijnaam Haiduc betekent gangster en dat past wel bij de stoere Nicu.

Hij leeft in een harde wereld; hij is verslaafd aan de drugs, liep al op zijn zevende van huis weg en leefde jarenlang onder de grond. In de riolen van Boekarest, de hoofdstad van Roemenië.

Nu woont hij bij Raluca. De drugs hebben zijn lichaam bijna verwoest en hij moet kiezen: Hoe zal het de slechthorende tweeling Matthijs en Josien afgaan als zij voor het eerst niet meer samen in een 'dovenklas' zitten maar elk apart op een 'gewone' middelbare school? De dag dat ik besloot De jarige Guido is geboren als een jongen, maar voelt zich een meisje. Al zo lang als Guido het zich kan herinneren, speelde hij met meisjesspeelgoed en wilde hij jurken dragen. Nu doet hij dat alleen in het weekend, omdat zijn moeder bang is dat hij gepest wordt als hij in een rok naar school gaat.

Oscar is geboren in Polen en woont nu met zijn adoptieouders en zijn broers in West-Friesland. Elke dag gaat hij met de taxi naar groep 8 van het speciaal onderwijs. Oscar heeft namelijk FAS. Dit wil zeggen dat zijn biologische moeder alcohol dronk terwijl Oscar in haar buik zat. Volgend jaar gaat Oscar naar een nieuwe school en dat vindt hij erg spannend.

Op school voelt hij zich veilig, maar hoe zal dat straks zijn? Hoe Ky Niels werd. Rotjes in drollen stoppen en dan aansteken, belletje trekken en heel veel voetballen. Daar wordt Ky superblij van, maar ze voelt zich ook al jaren ongelukkig omdat ze een meisjeslichaam heeft.

Afgelopen zomer heeft Ky het eindelijk aan haar ouders verteld: En ze wil een andere naam: Els van Driel Productie: De moeder van Julia 10 heeft borstkanker en wordt daarom geopereerd. Julia snapt deze ziekte nog niet zo goed en ligt daarom vaak verdrietig in bed. Om haar angsten de baas te kunnen probeert ze er zoveel mogelijk over te weten te komen: Net als haar grote voorbeeld Freek in het Wild heeft ze begrepen: Hij woont al twee jaar niet meer thuis, omdat het niet goed ging.

Hij woont in een speciale kliniek voor militairen die dezelfde ziekte hebben en leert daar beter met zijn ziekte omgaan. Hij is bijna klaar met de behandeling en mag binnenkort naar huis, maar daar zit Indy eigenlijk helemaal niet op te wachten. Het ging net zo goed met alleen haar moeder, broertje en zusje, zonder dat ze voortdurend moet opletten of ze haar vader niet boos maakt.

Op school heeft ze weinig vrienden. Het gekke is namelijk dat Indy soms net zo boos kan worden als haar vader: Haar klasgenoten snappen dat niet en hebben daarom weinig zin om met haar te spelen. Ze doet haar best zichzelf te snappen. Dan snapt ze misschien ook meer van haar vader én snappen de kinderen in de klas haar weer beter en kan ze meer vrienden maken. Dat zou ze heel graag willen.

De twaalfjarige Izzet heeft een geestelijk gehandicapt zusje, Aïsha. Ze is altijd druk en schreeuwt heel hard en veel. Voor Izzet is dit lastig, hij houdt juist van rust en lezen. Maar thuis is het nooit stil. Daarom trekt hij zich graag terug in de natuur. Hier kan hij genieten van de stilte en fantaseren over Harry Potter en zijn lievelingsdieren uilen. Izzet vindt het erg vervelend dat zijn zusje niet kan praten. Hij zou haar graag willen uitleggen hoe hij zich voelt.

Toch weet Izzet ook één ding zeker; hij houdt erg veel van Aïsha en zal altijd voor haar klaar staan. Ya-Keylah 11 heeft een bijzondere naam, twee lieve broertjes die soms ook irritant zijn, en Op slechte dagen heeft ze grote opgezwollen handen en voeten. Ya-Keylah zorgde daarom veel voor haar moeder en haar broertjes. Zoveel dat het op school steeds slechter ging. Gelukkig heeft Ya-Keylah ook oma Ingrid en opa Bert. Omdat haar moeder niet meer voor haar en haar broertjes kan zorgen, wonen ze nu bij hen.

Het is moeilijk, want Ya-Keylah mist haar moeder vaak. Maar als ze bij haar moeder is, mist ze oma weer. Eigenlijk wil ze twee dingen: De twaalfjarige Job heeft een zieke vader, moeder en grote broer.

Zijn moeder en broer weten hun auto-immuunziekte met medicijnen aardig in bedwang te houden. Maar wat zijn vader precies heeft, is na vijf jaar medisch onderzoek nog altijd niet duidelijk. Die onzekerheid drukt als een zware last op het gezin — en op Job in het bijzonder. En alsof dat nog niet genoeg is, komt dan ook nog zijn overgrootmoeder te overlijden.

Met zijn voorliefde voor speelfilms en acteren bevecht Job het vraagtekenmonster van de ziekte van zijn vader. Zal hij hem weten te verslaan? Daan 13 woont samen met zijn moeder Ruth en broer Bram in een rommelig huisje in Amsterdam. Ruth heeft ME, een ingewikkelde vermoeidheidsziekte, en ligt daardoor het grootste deel van de dag op de bank.

Daan houdt van voetballen, filosoferen en schaken, maar dat hij kan niet vaak meer met zijn moeder doen. Als het slecht gaat met haar voelt hij zich vaak verdrietig, maar Daan probeert steeds meer zijn eigen weg te kiezen. Net als zijn grote held Ibrahimovic. Jesse 10 laat ons zien, dat je voor plezier niet veel middelen nodig hebt. Soms vindt hij alle beperkingen en zorgen voor zijn moeder Hansje vervelend. Zijn moeder heeft een dusdanig vergevorderd stadium van ALS, dat ze compleet verlamd is.

Ondanks dat komen Jesse en zijn beide moeders met muziek, humor en een hoop kattenkwaad hun dagen wel door. Mijn ding is taal zeg maar echt niet. Dennis 13 is een jongen die de woorden in zijn hoofd niet goed kan vinden. Hij heeft dysfasie, een erfelijke afwijking waardoor het taalgebied in de hersenen niet volledig is ontwikkeld. Toch doet Dennis extra zijn best om op dezelfde school te blijven als zijn vriendjes en piekert hij zich suf over welke woorden hij kan gebruiken om te vertellen dat hij een meisje echt leuk vindt.

Xander de Boer Producent: Een battle tussen de jongens of de meiden! Wie maken de mooiste wagen van het Wolcorso? Het gaat er heet aan toe tijdens de voorbereidingen van het jaarlijkse Wolcorso in de Achterhoek.

Wie maken de mooiste wolwagen? De jongens of meiden van groep 8? Wat zo gezellig begon lijkt uit te monden in een ware "battle tussen de seksen". Voetballen kan hij wel, maar zichzelf introduceren niet. We zien hem toelating doen voor de gymleraren-opleiding.

Jamey is een knappe jongen die goed zou liggen bij de meisjes. Alleen hij durft ze niet te benaderen, omdat hij nauwelijks uit zijn woorden komt. Totdat hij een spoedstottercursus gaat volgen. Joëlla, Best Friends Forever. Joëlla 13 lijkt op het eerste gezicht een gewoon meisje. Haar moeder heeft tijdens de zwangerschap veel alcohol gedronken waardoor Joëlla's hersenen niet goed zijn ontwikkeld.

Daardoor is het niet alleen moeilijk om te leren, maar ook om vrienden te maken. Maar Joëlla geeft niet op. Kelly is 11 jaar, woont in Jeruzalem en is gek op haar mooie lange haar.

Ze denkt er nu over om haar haar te doneren aan kinderen die door een medische behandeling hun haar verliezen. Zijn ouders zijn doof, maar Tristan 10 hoort wel. Hij merkt hoe gescheiden de werelden van horenden en doven zijn als zijn vader geen trainer van Tristans voetbalteam mag worden. Tristan vindt hem de beste trainer die er is.

Hij speelt zelfs bij het Nederlands doventeam. Dat begrijpen Tristans teamgenoten ook. Soulaima El Khaldi Productie: Vannacht worden we vrouwen. Ismini 13 slaapt vaak bij haar buurmeisje Komal Ze zijn hun hele leven al vriendinnen, maar wat gebeurt in het jaar dat ze vrouw worden?

Ze zullen meer veranderen dan ooit. Een jaar lang werden ze gefotografeerd wanneer ze bij elkaar logeerden. Zelf zijn ze ervan overtuigd dat het tussen hen altijd het zelfde zal blijven. Maar is dat ook echt zo? Merlijn en de rode appel. Merlijn 11 is een vrolijke, slimme jongen met een hoofd vol ideeën. Maar er is een groot probleem: Merlijn heeft autisme en kan niet naar school. Een schoolklas is voor hem veel te druk. Een harde stem, ruziënde kinderen of een gemene opmerking komen extra hard bij hem binnen.

Daar wordt hij depressief van en daarom blijft hij liever thuis. Katerina uit Tsjechië wil samen met haar hond Copi gewonde mensen redden uit de puinhopen naar een ramp. Hiervoor moeten zij allerlei reddingsexamens doen. Zal zij haar diploma halen? Haar moeder heeft al twee keer een hartaanval gehad en Senna wil niet dat ze weer naar het ziekenhuis moet.

Wat als je moeder elke dag om 5. Deze aflevering van Bikkels gaat over borderline. Over Rosa, Suzy-Anne en Fleur, drie bijzondere zussen. Ze wonen in een drukke woonwijk, met om hen heen veel mensen en andere huizen. Maar soms voelt het alsof ze op een eiland wonen. Ver weg van iedereen. De meeste tweelingen lijken op elkaar, maar bij Alexey 9 en zijn broer Maxim vijf minuten ouder is dat niet zo. Maxim heeft namelijk een zware vorm van Downsyndroom, waardoor hij in zijn hoofd eigenlijk een baby van 1 jaar oud is.

Alexey, die uit een Russische familie komt, zorgt vaak voor Maxim. Hij haalt hem soms uit bed, geeft hem eten en drinken en troost zijn broer als die verdrietig is. Maar bovenal probeert hij hem van alles te leren. De moeder van Rowencia heeft een ingewikkelde ziekte: Dat kan je krijgen als je vroeger nare of enge dingen hebt meegemaakt en daardoor ben je heel vaak moe, of boos, of bang.

Rowencia doet veel in huis en zorgt vaak voor haar jongere broertje en zusje. Ze heeft nog nooit aan iemand verteld dat haar moeder ziek is. Ook niet aan haar beste vriendin Luca.

Ze wil het wel, maar hoe leg je zoiets uit? Het was schrikken voor Tess 11 toen haar vader Eric een ernstig ongeluk kreeg.

Na 10 maanden en 16 operaties, komt hij eindelijk weer naar huis. Maar haar vader is anders. Zijn hart is kapot en hij heeft een extra hart gekregen op batterijen. Tess helpt haar vader met alles, zelfs met het schoonmaken van zijn wond. Ze hoopt dat ze ooit haar oude vader weer terug krijgt.

Toch is Martin niet meer de vader die hij vroeger was… Een jaar geleden werd ontdekt dat Martin lijdt aan Alzheimer. Zijn vader raakt voortdurend van alles kwijt en de schittering in zijn ogen is verdwenen. Yannick helpt zijn vader met zoeken en met dagelijkse taken zoals boodschappen doen. Hoe voelt het om je geheugen en de grip op het leven kwijt te raken?

Mijn vader is dement. Marit is 8 jaar. Ze heeft een vader die heel veel vergeet. Hij vergeet soms wel eens om naar de wc te gaan. Haar vader heeft Alzheimer. Bikkels duikt in het leven van de jarige Esmee. Hij kan daar niks aan doen, maar heeft er wel last van. En niemand begrijpt het, want aan de buitenkant zie je er helemaal niets van Esmee houdt zoveel mogelijk rekening met haar broertje en probeert te voorkomen dat hij boos wordt. De moeder van Joy 12, bijna 13 heeft een ernstige longziekte en waarschijnlijk niet lang meer te leven.

Daarom doet Joy veel in huis, zoals de was ophangen, koken en stofzuigen. Haar stoere Engelse vader is ook ziek: Af en toe is Joy daarom verdrietig en zou ze willen dat ze een broertje of zusje had.

Maar meestal is ze vrolijk en denkt ze niet te veel aan de toekomst. Joy doet liever leuke dingen. Hanneke 7 en Noah 9 hebben een broertje en zusje met kanker.

De meeste aandacht gaat natuurlijk naar het zieke kind, maar hoe is het om dit als brusje broertje of zusje mee te maken? Wat is hun verhaal?

In deze film vertellen ze over hun angst, jaloezie en ze hebben nog een hoop vragen. Oma Lien 84 heeft Alzheimer en raakt langzaam van de wereld vervreemd.

Kleindochter Christel 14 bezoekt oma Lien twee keer per week, ondanks haar drukke leventje. Maar ze mist haar actieve en zorgzame oma van vroeger.

Zal Christel nog een glimp van haar oude oma opvangen of blijft het bij mooie herinneringen? Annelies de Wit Productie: Mijn moeder is lesbisch. De jarige Anne Sophie vertelt over haar moeder, die drie jaar geleden verliefd is geworden op een andere vrouw en daar inmiddels ook mee getrouwd is. Anne Sophie vond het in het begin best gek om haar moeder met een andere vrouw te zien zoenen, maar inmiddels is ze eraan gewend.

Mijn vader is vermist. Dimitri is tien jaar oud. Zijn vader is vijf jaar geleden plotseling verdwenen. Als ik in de spiegel kijk. Tijdens een barbecue raakt de jarige Dilan ernstig verbrand; in drie seconden verandert haar leven voorgoed. Nu staat ze voor verstrekkende en moeilijke keuzes. Kiest ze voor pijnlijke operaties die de littekens verminderen?

Kan ze accepteren dat haar gezicht en leven nooit meer als vanouds zullen zijn? Vier jaar geleden stierf Anne Haar hartsvriendin Laura 13 en Anne´s broertje Daan 11 bleven achter. Nu is Laura 18 en Daan 16 jaar oud.

Er is veel gebeurd. Anne´s oude kamer, waar Laura graag doorheen dwaalde, is bijvoorbeeld tegenwoordig de kamer van Daan. Mijn vader zit in de gevangenis. Wendy ziet haar vader maar een keer in de vier weken, en ik zie hem ook niet op mijn verjaardag, of met Sinterklaas, want mijn vader zit in de gevangenis.

Jurre 15 is op het eerste gezicht een hele normale, blonde Friese puber. Er is echter één groot verschil: Die ziekte zorgt ervoor dat Jurres vader niet alleen vergeetachtiger is, maar ook niks meer onderneemt. Als gevolg hiervan ziet Jurre zijn vader steeds minder.

Daarom organiseert Jurre zelf een uitstapje naar Vlieland. De jarige Mazin is doof en staat aan de vooravond van een operatie waardoor hij straks kan horen. Hij ziet er tegenop. Bij zijn vriendin is de operatie mislukt. Zij voelde na afloop stroomstoten in haar hoofd. Straks overkomt hem dat ook! Toch is Mazin ook nieuwsgierig. Hoe zal de wereld klinken? Zullen de geluiden zijn leven veranderen? Mookie 9 is geheim agent , woont in de Bijlmer en leeft een leven vol dromen, spanning en avontuur.

Maar in het dagelijkse leven worstelt hij met een vreemde bloedziekte met een rare naam: Maria Teresa 12 houdt van zingen, pianospelen, dansen en is de slimste van de klas. Haar zusje Elisabetta is verstandelijk gehandicapt. Als dat niet zo was, zouden ze heel veel op elkaar lijken.

Soms mist ze het wel, een zusje zoals zij. Haar zusje is misschien moeilijk te begrijpen, maar als Maria Teresa haar best doet, kan ze zien hoe mooi de wereld door de ogen van Elisabetta is.

Jan Willem den Bok Productie: Sarah 11 kan 's nachts niet slapen. Uren ligt ze wakker, ondanks verwoede pogingen hier verbetering in aan te brengen. Omdat haar moeder ziek is en niet voor haar kan zorgen, woont Sarah in een pleeggezin. Een gerucht van binnenkomenden aan de voordeur deed haar opschrikken, en bracht haar tot het besef der werkelijkheid terug.

Zij sprong recht, zij drukte de hand op het voorhoofd van moeder, de andere op haar eigen hart: Een priester kwam met rasse schreden van den eenen kant der straat naar het huisje der stervende, terwijl van de tegenovergestelde zijde twee mannen naderden. Zij waren juist allen gelijktijdig aan de deur; de eene was Jozef, de schoonzoon der weduwe: Zijn gezel was een man van jaren, fatsoenlijk van houding, recht nog en flink.

Zijn aangezicht was frisch en rood, en zijn haar - want hij had den hoed afgenomen - krulde hoog, dik en sneeuwwit boven zijn voorhoofd: Hij opende de voordeur, die, naar landelijk gebruik, slechts op de klink stond, boog ootmoedig en trok zich achteruit, om den priester te laten binnengaan. Jozef wachtte eveneens met de klak in de hand, en was al zijne onbevangenheid kwijt. De geestelijke waardigheid geeft overal recht tot den voorrang: Als een geestelijke kranken bezoekt, zou geen der huisgenooten zich verstouten bij het bed te blijven, veelmin een vreemde of aangetrouwde er hem heen durven vergezellen.

Zij stonden dus te wachten en leenden het oor aan het gerucht in de kamer, of spraken zachtjes uit eerbied voor de kranke, doch evenzeer uit ontzag voor den priester. Ook Sophie, zoodra ze dezen in het deurgat bemerkte, maakte eene beweging om het sterfbed te verlaten, doch terwijl hij op de teenen naderde, deed hij haar een teeken met het hoofd en de hand, dat ze blijven mocht.

Het was een kloeke, groote man. Zijn schoon gelaat getuigde van zielskracht, zijn wakker oog van schranderheid, zijne gebaren waren zacht en deftig.

Zijn donker kroezelhaar begon te spikkelen; hij was niet zoo jong meer, als men van eenen hulppriester vermoeden zou: Des morgens in allerijl geroepen, had hij haar buiten kennis gevonden, en enkel het Heilig Oliesel kunnen toedienen. Hij prevelde binnensmonds eenige Latijnsche woorden, nam het palmtakje van de nachttafel, doopte het in het gewijd water en sprenkelde dit in den vorm van een kruis over het bed; dan keerde hij zich om, als zocht hij iets onontbeerlijks.

De voordeur was intusschen zacht opengegaan en een meisje verschenen met de gebruikelijke vraag: Vlug op den gang en rondglurend, bezat zij nochtans geheel het voorkomen van een kwezelken: Het was Zieneken 1 , de buurmeid.

Hij antwoordde niet, maar, terwijl hij haar den rug toewendde: Doch zij had het niet verstaan. Zij stond en draalde en wist niet, of ze blijven moest, noch hoe ze vertrekken zou.

Meester Ottevare groette diep; de brouwer liep bereidwillig vooruit, opende de deur en boog met eerbied; dan eerst traden zij het ziekenvertrek binnen. Het zicht van verwanten en vrienden vernieuwt gewoonlijk de smart: Sophie schreide bitter en wees hun moeder aan. Jozef stond als verplet en kon niet spreken; de onderwijzer nam als blijk van belangstelling tot vragen zijne toevlucht:. Ze zei hem, dat moeder gezond was gaan slapen, dat ze zelfs wat langer opgebleven waren dan naar gewoonte, omdat zij een naaiwerk te voleinden had.

Moeder wilde spreken en kon niet, haar. Zij trachtte op te staan, Sophie ondersteunde haar, doch machteloos was zij op den vloer gezegen en ineengezakt. Onmogelijk haar op te krijgen. Sophie had in hare verwarring en hulpeloosheid op den muur geklopt en geroepen. Zieneken van daarnevens was toegesneld; met haar tweeën kregen zij de kranke nog niet recht. Toen was Zieneken om den coadjutor, en naar de brouwerij geloopen, en terwijl zij den dokter was gaan zoeken, hadden Sophie en Jozef en Camille moeder eindelijk in 't bed geholpen.

De onderwijzer schudde deelnemend het hoofd; de schoonzoon leunde met de ellebogen op de sponde aan het voeteinde; hij sprak niet. Juist op dit oogenblik kwamen drie kinderen binnen: Zij geleken sprekend op elkander. Haar broertje was tenger, veel jonger, met kromme beentjes en een bleek gezichtje. De kinderen hadden nog nooit eene stervende gezien; zij keken nieuwsgierig op grootmoeder neder: Toen zagen de kinderen een nooit vergeten schouwspel: Camille kwam binnengestormd, zij ijlde naar het ledikant, zij was te laat.

Sophie schreide, de kinderen schreiden, meester Ottevare vaagde aan zijn wimpers, de brouwer scheen geschokt, maar Camille overtrof hen allen in woeste uitingen van smart. Gij moet het ook bemerkt hebben: Een toestand, welke ons bijzonder vatbaar maakt voor weeke indrukken en dankbare stemming bij ieder blijk van medegevoel, hoe gering het zij en vanwaar het ook kome, volgt er op.

Wij zoeken troost, en - wonderbaar genoeg - wij vinden hem, niet bij magen en vrienden alleen, maar zelfs bij enkele bekenden; doch wat de dood van bloedverwanten schier algemeen opwekt, is eene behoefte aan zelfverheffing, - ik zou bijna zeggen een gevoel van ijdelheid, indien het woord niet zoo leelijk, en voor. Ik geloof, dat dit voortkomt uit liefde tot de overledenen zelven; want ieder huldeblijk aan hunne herinnering gewijd, bevredigt ons, als een rechtmatigen tol aan hunne deugden betaald.

Was het niet zonderling, dat Camille, die gedurende het leven harer moeder zoo vaak te kort was gebleven, als het blijken van eerbied en liefde gold, thans na dezer dood ze door alle mogelijke middelen ophemelen wilde? Toen vrouw Overmeire, na den eersten rampspoed in hare zaken, een nieuw, aanzienlijk geldverlies onderging, door den val van het bankhuis, waar de pastoor hare fondsen had geplaatst, wilde zij te Ploegvelde niet blijven.

Het vernederde haar uit den kleinen burgerstand, waarin het ongeluk haar gebracht had, thans nog eene trede lager te moeten dalen. Hare oudste dochter was rijk getrouwd te Zompelgem ; het was aan haar, dat ze dacht in dien bedrukten toestand, niet om dezer welvaart uit te buiten, maar om zich als het ware met haar jongste kind, Sophie, maatschappelijk onder hare bescherming.

Zij huurde het kleine huisje te Zompelgem. Camille verkropte hare vernedering; zij vergaf het moeder niet, haar eene tegenwoordigheid op te dringen, welke haar in de oogen der wereld verlaagde. Sedertdien trok zij haar, evenals hare zuster, weinig aan, en kwam er zelden, voorgevend, dat haar man het niet wenschte. Sophie, bedreven in alle vrouwenhandwerk, ging uit naaien; zij en moeder voelden de krenking diep, doch klaagden niet; ook de kinderen kwamen er te weinig.

Camille had zich door haren hoogmoed laten verblinden; in den grond droeg zij haren huisgenooten meer genegenheid toe, dan ze zelve wist, en de waarheid was, dat zij nooit de mogelijkheid van moeders plotseling overlijden had ingezien.

Met al de haar aangeboren hevigheid deed zij thans eenen terugkeer in haar zelve, en deze was verschrikkelijk door kwellend naberouw. Ze zocht bevrediging in aardsche eerbewijzen. Sophie hoorde het met genoegen, zij ook had een onbepaald besef van den troost, welken huldeblijken aan dierbare dooden bewezen, in zich besluiten, en ving die woorden gretig luisterend op. Haar aangezicht gloeide, hare oogen blonken; zij sprak ras en afgebroken, als ter prooi aan eene hevige ontsteltenis.

Sophie hield haren adem in van bange verwachting. De zaak was kiesch voor Jozef: Tranen welden Sophie in het oog, tranen van opgewekte liefde voor moeder, tranen van voldoening over het te wachten eerebetoon, tranen van dankbare verteedering.

Neen, neen, Camille was niet verstokt voor goede gevoelens, nu bewees zij het, hoe gaarne zij moeder had gezien! De hoogste dienst voor moeder, die, zonder te kunnen biechten gestorven was, wat balsem voor haar hartewee!

Tehuis bij Monteine waren veel genoodigden aan het maal. Luidruchtig ging het er toe in dit gemengd gezelschap. Sophie was diep geschokt: Sophie, zelve hevig ontroerd, en Jozef, beschaamd over deze stoornis van den dienst, poogden haar te stillen en hielden haar terug. In het geweld, dat ze deed om zich los te wringen, schoot de haak van haren mantel af; hare kinderen ook, bij het zicht dezer wanhoop, schreiden bang en klemden zich aan haar. Zij was als waanzinnig geweest op dat oogenblik.

En thans, dat de aanval over, en zij tehuis was, scheen eene behoefte aan bedrijvigheid zich van haar te hebben meester gemaakt. Zij wou niet nederzitten. In haar zwart zijden kleed, bracht zij groote stukken vleesch aan; nam zelve de borden weg, ter bevreemding der gasten, en liep naar alle tafels en diende rechts en links, met eene buitengewone nauwgezetheid en vlugge bewegingen op en af. Sophie sloeg haar van uit haar hoekje met angst en kommer gade.

Dit voorspelde niets goeds, en Camilie zag zoo rood! Dan, het verwonderde haar niet, toen na eene poos de meid haar eensklaps wenkte te komen. Onopgemerkt, doch met eenige moeite baande zij zich eenen weg tusschen de stoelen der neerzittenden en den muur, en vond hare zuster op dezer slaapkamer weder in eenen aanval van wee.

Opnieuw betichtte zij zich zelve: Sophie poogde haar te troosten, te stillen, doch het beterde. Thans, met behulp van Marie, de meid, kreeg hare zuster haar te bed; zij dekte haar toe, hield hare hand vast, en zag, dat ze de oogen sloot. De meid trad op hare kousen tot aan de trap en luisterde: Sophie gaf haar een teeken, dat ze aan hare bezigheden mocht gaan, en bleef alleen bij de ingesluimerde.

Hoelang dat duurde, wist ze niet; maar niemand scheen haar beider afwezigheid te bemerken, of haar gezelschap te missen. Geen mensch kwam zien. Zachtjes aan verging de tijd. Zij zag de schaduw voor de zon plaats maken op den gevelmuur rechtover.

Zij hoorde een paard uit den stal halen; een karretje aanspannen - nog een - ze wegrijden van het hof: Beneden was het gerucht verminderd; stemmen waren onduidelijk aan de voordeur verneembaar geweest; en nu weerklonk alleen nog het verdoofd geschater der spelende kinderen in den gang. De gasten waren heen; de dag was afgeloopen, de droevige, glorierijke dag van moeders begraving! Camille sliep nog immer, of lag in eenen staat van bewusteloosheid. De schemering was gansch gevallen.

Sophie stond op, verliet de kamer op de teenen en ging beneden:. Jozef had zijne vrienden van Crocke een eind weegs uitgeleid gedaan. Terugkomend vond hij Sophie op het punt van te vertrekken. Hij vernam het gebeurde met Camille, het bevreemdde hem niet:.

Die zucht behelsde het voorgevoel van nieuwe rampen. Wat gedachte, gansch alleen in haar huisje! Jozef leidde haar tot aan de voorpoort: Het was reeds gansch duister. Hij wilde haar tot aan haar huisje vergezellen. Dit deed haar half glimlachen: Het huis, dat Sophie aan den uitkant van het bebouwde dorp bewoonde, was eene tweewoonst, die met den gevel naar de straat gekeerd stond; de vensters hadden zicht op een erf, omringd door eene haag, met in het midden eenen noteboom en de pomp daaronder, ten gebruike der twee huishoudens.

Zij stapte in het donker, want te Zompelgem, gelijk op vele andere gemeenten, was men zuinig met de. Nu en dan ontmoette zij eenen onbekende; aan den hoek van het Molenstraatje ontwaarde zij zwarte, onduidelijke gestalten, daar stond altijd volk des avonds: Gloeiende stipjes ter hoogte van hunnen mond duidden in den donkeren hunne brandende pijpen aan.

In de eerste woning op haar hof zag Sophie licht, in de andere niets. Moeder kende haren tred en hare stille wijze van het opheffen der klink, dit laatste om aan te kondigen, dat ze daar was; want het deurtje bleef zorgvuldig gesloten, zoodra de avond viel.

Dit was zoo jaren geschied. En nu kwam niemand haar te gemoet. Nu was de hand versteven, die het vuur aanwakkerde; nu was de stem verstomd, die haar het welkom toeriep. Sophie opende de deur bij middel van haren sleutel, zocht tastend naar de stekjes en ontstak de lamp. Den heelen dag had er geen vuur gebrand, en de vloer was geschuurd in hare afwezigheid: Zieneken, het kwezelmeisje, welke de gebuurte genoodigd had naar den dienst, had de taak op zich genomen het huisje schoon te maken, zoodra men met het lijk voort zou zijn.

Toen hare bezigheid volbracht was, had zij den sleutel der voordeur naar de brouwerij gedragen. Dit was geschied, tijdens Sophie zich boven bij hare zuster bevond. De jonge naaister liet zich ontzenuwd op eenen stoel neervallen. Nooit had een dergelijk gevoel van grenzenlooze eenzaamheid zich van haar meester gemaakt. Het was de eerste maal van haar leven, dat zij bij een verlaten haard zat, en thans zouden al hare dagen aldus zijn: Zij keek als verdwaasd voor zich heen.

De lamp, in eens te hoog opgedraaid, berookte het glas en verspreidde een benauwenden geur. Zij bemerkte het niet. Zij had hare schoenen uitgetrokken, en hare voeten rustten op de roode steenen: Zij gevoelde het niet. Hare droefheid was zoo diep, en van zoo dorren aard, dat zij geene klacht noch tranen vond. Wie weet, hoelang zij daar aldus zou gezeten hebben, ware zij aan haar zelve overgelaten gebleven; maar de deur naast haar huis werd geopend, een trippelende klompkensstap naderde, een tik werd op hare deur gegeven, en onmiddellijk daarna klonk eene stem van buiten:.

Werktuiglijk liet zij de bezoekster in: Met eene vlugge beweging draaide zij het rookend wiekje neder, en sprak opgewekt: Een flauwe glimlach van dankbaarheid verscheen op de lippen van Sophie, maar had de macht niet zich over haar gelaat te verspreiden. Doch Sophie dankte haar, zacht afwijzend, evenals zij haren zwager en de kinderen gedankt had. Dat juist moest ze overwinnen, beweerde Sophie, zij kon niet heel haar leven elders gaan slapen, daarom was het best zich reeds van den eersten nacht aan haar lot te gewennen.

Zij droeg iets onder haar voorschoot, dat ze zegepralend op tafel zette: De gedachte schoot Sophie met wrangheid te binnen, dat er voor haar niets aan gelegen ware ziek te. Sophie liet haar begaan: Sophie weende lang; en Zieneken zweeg eerst en dorst geene beweging wagen, noch een woord spreken: Het was Sophie, die zich het eerst oprichtte, en naar het een en ander van stoffelijk belang begon te vragen.

En Zieneken gaf bescheid over alles, wat zij in hare afwezigheid al had verricht: Middelerwijl had zij een bord aangebracht; zij stak Sophie eene vork in de hand, om-.

Zieneken had zich dicht bij haar nedergezet, knie aan knie, haar linker arm rustte op de rugleuning van Sophie's stoel; zij zag ze minzaam aan van onder op in de oogen: Hetzij nu de natuur haar recht begon te eischen, of deze daad van zusterlijke liefde verkwikkend werkte op het geschokt zenuwstel der bedroefde, althans zij at; het was de eerste maal na moeders dood.

En al waren de wafels zoo koud, dat de boter er niet op smelten kon, toch smaakten ze haar. De onderwijzer had het opgesteld, zei Sophie, en dan vroeg zij, of Zieneken niet wist, of de armen tevreden waren en of het uitgedeelde brood goed was geweest. Ja, Zieneken was er getoond van een paar bedelaressen, zij hadden niet te klagen: Maar nu moest zij afscheid nemen, en Sophie.

Sophie's hart was een weinig verlicht, de bitterheid over moeders verlies wat verzoet, de herinnering aan Camille wat verduisterd.

Haastig stapte zij door het vertrek, het hoofd van het bed afgewend, en trok de trappen van haar voutkamertje op. Zij sloot hare deur, legde zich ter ruste, en door al de gebeurtenissen en aandoeningen van den dag uitgeput, sliep zij dadelijk in. Daar scheen geene vrees voor te bestaan, dacht Sophie, insluimerend. Daar stond ze nu tot bewustheid gekomen en huiverde van koude of angst.

Daar stond zij voor het ledig bed, waarin moeder gestorven was, met de twee armen de gordijnen openhoudend. In de kamer was het duister, maar helder scheen de maan door de bovenste ruiten, en teekende de zwarte kleine ramen in blanken, spookachtigen schijn op de naakte planken van het ledikant af.

Schrik beving haar hart en deed haren adem vertragen; zij klopte niet op het muurken, zij zou het niet gewaagd hebben de stilte van dien nacht te storen; maar vluchtte op haar voutje, in haar bed, klappertandend als iemand, die aan hevige koortsen lijden gaat, en trok de deken over haar hoofd. Zij zag moeder sterven; zij zag ze in de kist leggen door de twee timmerlieden, waarvan de eene haar bij de schouders, de andere bij de beenen hield: Moeder, die zij zoo bemind had, moeder naar wie zij zoozeer verlangde, moeder stond daar nu voor haar, en wat deed zij?

Sophie zat met het venster open; een bloeiend morellentakje strekte zijne sneeuwwitte bloempjes naar heur toe; de zoele lentelucht stroomde binnen; gekwetter van zwaluwen ontstond bij tusschenpoozen op de kroonlijst; en de kinderen harer zuster speelden onder den noteboom op het hof.

Zij zat en droomde, de zachte blauwe oogen in het onbestemde gericht. Kalmte lag op haar gelaat verspreid, en dat gelaat was schoon: Ja, Sophie was schoon, de schoonste van het dorp wellicht, al scheen ze 't niet te weten, of er zich niet over te bekreunen.

Als zij voor de eerste maal te Zompelgem in de hoogmis tegenwoordig was, had iedereen haar bekeken, wanneer zij vóór het sermoen haren stoel omwendde.

Zij stak wel een half hoofd boven alle anderen uit; en er lag iets zoo ingetogen en deftigs, en tevens zoo vrouwelijk zacht in gansch haar wezen, dat men onwillekeurig sympathie voor haar voelde. Bal, - het kleindochtertje van Doca, Zieneken 's moeder - welk geen ander begrip van eene schilderij had dan dat van het Mariabeeld op het Lieve-vrouwen-outer, en hetwelk, naar kenners beweerden, van eenen onzer groote Vlaamsche meesters zijn moest.

Het was zonderling, dat de dood van moeder alle vroeger, vergeten verdriet bij Sophie had opgewekt, alle voorgaande verliezen inniger voelen deed: En dan ook over hem, den vroegeren verloofde Eduard Tingels, den broeder harer schoolgezellin Waarom dacht zij aan hem met nawee; was zij het niet, die met hem had afgebroken?

Had hij niet alles in het werk gesteld om haar terug te krijgen? En thans, indien hij nogmaals kwam, zou zij met al hare behoefte aan verkleefdheid, en het bewustzijn van haar eenzaam leven, hem de gevraagde hand reiken?

En toch, zij moest in eene weeke stemming wezen: Was het, omdat zij hem daags te. Eduard Tingels was een rijke boerenheer, een vriend van Jozef Monteine. Hij bewoonde op het Neerland, - eene verre wijk van Zompelgem - de grootste en schoonste hoeve van het omliggende. Hij was welsprekend, goed geleerd, hij had in het college gewoond.

Zij herinnerde zich hare kennismaking met hem: Bernardine, zijne zuster, was gansch onverwachts den dag met haar komen doorbrengen: De wagen zou haar 's avonds weer afhalen. Bernardine vertelde, dat Jozef en haar broeder Eduard er ook op zaten, en Sophie berichtte hare vriendin, dat zij juist 's ande-.

Het was eene der grillen van den toen nog levenden vader Tingels geene zoogezegde chais op zijn hof te dulden, en eene der kwellingen van broeder en zuster er geene te mogen koopen als anderen, die minder dan zij in stand waren.

Ook beviel de wagen als vervoermiddel maar half aan Jozef Monteine, die zijne eigen rijtuigen: Op die wijze kon hij echter zijnen vriend gezelschap houden, en van de gelegenheid gebruik maken om onderweg de herbergen te bezoeken, waar hij bier leverde. Dit vertelden de twee mannen, toen zij in het huis van de weduwe Overmeire afgestegen waren.

Bij de invallende duisternis kwamen zij luidruchtig binnen, jong en levenslustig en met het zelfvertrouwen, dat onder buitenheeren het gekend fortuin geeft. Zij toonden zich verheugd, dat Sophie medeging. Zij waren wat opgewonden, - wellicht van den drank - doch Sophie was toen nog te onkundig in zake van menschendoorzicht, om het op te merken.

Eduard Tingels stond met de zweep in de hand, en kon zich schier niet inhouden er mede te kletsen. Het was een flinke jongeling, sterk gebouwd, met heldere bruine oogen, een bruinen baard en de witste tanden, die men vinden kon.

Sophie was wat verbluft door zijne levendige opgeruimdheid, zij, die aan zooveel stilte gewoon was. Zij zag hem met bevreemding en eene soort van bewondering aan, en Bernardine, ingenomen met haren broeder, antwoordde, als op eene onuitgesproken bemerking harer vriendin:.

Sophie stond juist nevens hem, zij was schier zoo groot als hij. Eduard lachte schel, Bernardine scheen het ook kluchtig te vinden, aan Sophie kwam het wat onbescheiden voor, en zij spoedde zich naar den wagen, nadat moeder, die hen lichtte en deed, alsof zij de bemerking niet hoorde, haar een kruisken tot afscheid gegeven had.

De duisternis was gansch gevallen. De wegen waren schier onbruikbaar. Eduard, die voerde, was van den wagen gesprongen en de twee meisjes hoorden zijne. En met eenen ruk geraakte het voertuig los om wat verder in een nieuw moeras te dompelen. In de jeugd lacht men om alles, en zulke avonturen hebben voor jonge meisjes iets bijzonder aantrekkelijks: Zij voelde de Maartsche sneeuwvlokken van onder de opening der weit op hare wangen kleven en smelten.

Zij prikkelden hare huid en deden ze gloeien van frissche levenskracht; de wind blies soms wel wat scherp in haren nek, doch zij achtte het niet. Bernardine had zich dicht bij haar gedrongen; de sneeuw begon door de weit te druppelen. Zij hadden een regenscherm geopend, waaronder zij beiden schuilden; maar dit werd ook nat en zijpelde ook door; en intusschen lachten zij hartelijk om Jozef, die slecht geluimd was, of zich aldus stelde uit scherts; om Eduard, die zooveel last met zijne paarden had; om hare eigene voeten, die begonnen te tintelen van.

Dat ware ook moeielijk geweest, want zij reden niet door Crocke langs de kassei, maar lieten dit dorp links liggen, en volgden den aardeweg naar de verre wijk, waar de hoeve van vader Tingels stond; vandaar moest de brouwer met Sophie te voet naar Zompelgem-binnen.

Zij hoorden wel aan zijnen toon, dat het niet ernstig gemeend was, en lachten schaterend, doch met stijve kin, om zijne soms zeer zoutelooze opmerkingen.

Welnu, wat zegt gij van zulk eene spelevaart? Eduard, doornat en gansch beslijkt, stond in het licht der vlammen; onvermoeid van den zwaren tocht, wilde hij niet eenmaal neder-zitten. Sophie zag hem aan: Zij voelde zich tot hem getrokken; zij wist niet waarom, zij wist zelve nog niet hoezeer: Wie zou die twee naar Zompelgem gevoerd hebben, indien wij met den trein van uit Gent weergekomen waren?

De haardvlam deed Sophie goed aan hare voeten en op hare knieën; het even geproefde geestrijk vocht verwarmde haar van binnen. Men hoorde de hagelsteenen tegen de ruiten aantrommelen en den wind in de denneboomen loeien De man verschrikte over deze aardigheid meer dan men zou vermoed hebben; hij begon zich te ont-.

En de beide echtelieden dronken al de volle glaasjes likeur het eene na het andere uit:. Zij herinnerde zich ook, dat zij en Bernardine bij het henengaan in eene wieg keken, welke in eenen hoek van het vertrek stond, en er een buitengewoon mager kindje in ontwaarden: Doch zij zelve kwam nader:.

Thans zag het er nog verschrikkelijker uit: Dat zij het liever den nek omwringe! Sophie verschrikte bij dezen uitval, hare vreugde was heen voor het oogenblik. Zou Eduard een ongevoelige, een woestaard wezen? Och, naderhand praatte hij weder zoo vriendelijk met haar in den wagen, zich omkeerend, terwijl hij den toom vasthield. Hij was rijk, hij was jong, hij was schoon, hij had vernuft, hij beminde haar, hij vleide haar; want sinds dat eerste samentreffen, had hij haar opgezocht.

Geen wonder, dat het meisje zich aan hare onvrijwillige sympathie overgaf. Eduard was nochtans een liberaal. Sophie wist het, hij verborg het overigens niet, en zij was in de vrees des Heeren en der liberalen opgegroeid.

Tehuis en in de catholieke normaalschool werden deze laatsten als halve duivels afgeschilderd. Het waren de navolgers van de mannen der Fransche Revolutie, die de kloosterlingen weggejaagd, en de goederen der geestelijken in beslag hadden genomen; zij waren het, die den koning van Frankrijk en zoovele onschuldigen hadden doen onthoofden.

Het waren vrijmetselaars, 't is te zeggen, dat zij zich in geheime genootschappen vereenigden om den huidigen staat van zaken op godsdienstig gebied te ondermijnen Ja, zij wist dit alles van moeder en de geestelijke dames, hare leermeesteressen. En Eduard behoorde ook tot die partij! Maar huwelijken tusschen ongeloovigen en godvruchtigen waren niet verboden: Dit zou zij beproeven met Eduard. Wel viel hij uit op de geestelijken en den godsdienst, en ofschoon zij vermoedde, - wat zij echter niet had durven onderzoeken - dat hij een zondag, als het paste, geene mis hoorde en wellicht in de stad op vastendagen eenen biefstuk dorst eten, toch wist zij ook, dat hij zijne Paschen hield, en zijne christelijke plichten in het algemeen volbracht.

Trouwens, alle liberalen waren niet slecht: Jozef, haar zwager, behoorde ook niet tot de clericalen, al was hij min hevig dan Eduard; hij stemde tegen hen, zei men, en zie eens, hoe braaf hij was! Beter echtgenoot, liefderijker vader bestond er niet. Men kwam haar vertellen, dat Eduard des nachts laat uitzat, dat hij dan dronken naar huis keerde; dat hij zijn moederlijk erfdeel verkwistte; zij geloofde het niet, zij had hem nooit dronken gezien: Moeder hield niet van Tingels, dat vloeken kon ze niet verdragen, Sophie evenmin, dit stiet haar van hem af, terwijl hare natuurlijke neiging haar tot hem trok: Hij hield zich in; doch de godslastering ontsnapte aan zijne lippen, zonderdat hij er zich rekenschap van gaf.

Och, het was niet wegens zijn fortuin, bijlange niet! Zij minde hem met het hart, terwijl de gezonde rede haar van hem verwijderde. Bernardine trok zijne partij; Sophie dorst evenwel niet openlijk met deze over hare gevoelens te zijnen opzichte spreken.

Vader Tingels was gestorven; zoolang hij leefde, kon er van geen huwelijk sprake zijn. Thans was de hoeve voor Eduard. Bernardine, jong, rijk en lief, zou niet lang bij hem blijven. Zij zette de beiden tot trouwen aan, dit was echter niet noodig: Dit gebruik komt wellicht hieruit voort, dat de overlevenden het bestuur der boerderij aan geene vreemde handen toevertrouwen kunnen; of is het, omdat men in dat midden uit menschelijk opzicht de smart over eenen doode niet langer tijd huichelt, dan zij werkelijk bestaat?

Maar wat Sophie meer dan al het overige getroffen en ontsteld had, was dat Eduard, zoo kort na den dood zijns vaders - nauwelijks een dag of zes - in den Lansier , eene kroeg uit de gemeenste wijk - den zoogezegden Kasseihoek - twist met den baas had gekregen en op de straat was geworpen: Eduard werd met een proces bedreigd, en het was aan de vriendelijke tusschen-komst van Jozef te danken, dat de zaak niet voor het gerecht was gebracht, althans de waard had zich met het betalen eener groote schadeloosstelling tevreden gehouden.

Sophie was diep gekrenkt in haar gevoel van eigenwaarde. Eduard, wat terneer-gedrukt, vertelde zijn avontuur op gansch andere wijze: Hij was weder zoo innemend, hij kon zoo welsprekend zijn! Hij was zoo goedhartig, dacht zij; hij had berouw; het zou beteren, als zij getrouwd waren, verzekerde hij. En zij vergaf hem nogmaals, en het huwelijk werd verhaast. De dag, waarop zij samen naar den pastoor en het gemeentehuis zouden gaan om ondertrouw te doen, was aangebroken, zij moesten om drie uren in de sacristij zijn.

Camille, fier over de fortuin, die hare zuster te beurt viel, had er op aangedrongen, dat het huwelijk te Zompelgem zou ingezegend worden; ook de gebruikelijke wafelpartij, ter gelegenheid van het gaan zekeren 1 gegeven, en waarop de naaste bloedverwanten uitgenoodigd waren, zou na de plechtigheid te harent plaats grijpen. Het uur brak aan en Eduard bleef weg: Sophie voelde zich vernederd; zij schaamde zich tegenover hare moeder, hare zuster en de familie.

Vrouw Overmeire zweeg beduidenisvol, Camille ging herhaaldelijk naar de voordeur zien:. Eduard verscheen aan den ingang der kamer, en allen zagen op naar hem: Sophie vluchtte langs de achterdeur den huize uit. Sinds dit oogenblik had zij hem onverbiddelijk van de hand gewezen En thans ook keerden hare gedachten naar heur tegenwoordig leven terug: Rust was het beste voor haar, zei dokter van Beukel, daarom had Sophie dien eersten zondag na moeders dood de kinderen medegebracht.

Onbezorgd en uitgelaten speelden zij op het erf. Zij zag ze door het venster koordedansen; doch in eens hielden Valentine en Louitje met draaien op en bogen het hoofd. Emilie, die in het midden sprong, vluchtte achter den noteboom. Wat mocht hen zoo ontzetten of hun zulken angst inboezemen? Sophie werd het aldra gewaar: Hij kwam eens zien, hoe zij het stelde, en of ze wat getroost was.

Hij nam plaats aan het andere uiteinde der tafel en keerde evenals Sophie den rug naar het open raam. Wij mogen van Gods genade niet wanhopen. Dat deed het meisje ook niet: En als twee papegaaien, ras, onduidelijk, zonder klemtoon, antwoordden beiden te gelijk: Verward en snel te zamen opzeggen moest het gemakkelijkste zijn, want het meisje scheen verbijsterd of beschaamd; toch kwam zij goed tot aan het einde: Louitje volgde met begeerig oog de bewegingen van den coadjutor: Het kind zag er vergulde beeldekens in blinken.

Zou hij ondanks zijn verkeerd antwoord er een krijgen als Valentine en Emilie? Zij liepen met de gekregen santjes heen en hernamen weldra hunnen dans onder den noteboom. Neen, als partij zijn wij, geestelijken, sterk, als individu vermogen wij niets, en moeten wij vaak datgene uitvoeren, waartoe ons geweten met al de kracht der verontwaardiging opstaat! En daar het meisje bevreemd en ontsteld bleef zwijgen, hernam hij weder: Neen, wij dragen eene slavenketen: Het hoofd gebogen, het verstand aan boeien gelegd, het geweten doen zwijgen, zoo niet breekt men u als eenen stok!

Kondet gij zien aan wat kleingeestige vervolgingen zijner gelijken, aan wat onrechtvaardigheid vanwege zijne overheden hij blootstaat! Hij haastte zich heen, het meisje aan de grootste verwarring der gedachten overlatend. Waarom had hij dien uitval gedaan, wat had hem daartoe bewogen? Altemaal vragen, die hij zich kwellend stelde, zoodra hij het huis verlaten had. Zompelgem heeft magere gronden en sparrenbosschen langs den kant naar Crocke toe, maar bezit tevens misschien de vruchtbaarste, rijkste landouwen van heel Vlaanderen , het schoone, groene, weelderig Vlaanderen!

Zacht scheen de voorjaarszonne als door een licht, zilvergazen floers, dat over een deel van den hemel was uitgebreid; onzichtbaar in de hoogte jubelden de leeuweriken; het koren reikte reeds tot aan de knieën: Hooge populieren stonden langs weerskanten der baan. De hier en daar verspreide hoeven met hare witbesneeuwde en roodbottende boomgaarden, geleken op zoovele reusachtige bloemtuilen en weergalmden.

Maar de geestelijke gaf geen acht op de heerlijkheden der natuur rondom hem, en beantwoordde nauwelijks de eerbiedige groete van een zeldzamen voorbijganger. Evenmin las hij in zijn open boek: Met hoeveel ijver tot het goede bezield, was hij in het seminarie gegaan, met hoeveel droombeelden nog van mogelijke toewijding aan de menschheid er uit gekomen! Aan alle bronnen had hij geput, en zich eene eigene meening nopens personen en daden uit het verleden gevormd, en ze aan zijne leerlingen medegedeeld.

Doch niet aldus verstonden het zijne overheden: Hij liet den moed niet zinken: Hij predikte zijn eerste sermoen: Het haalde hem een verontwaardigd tegensermoen onder vier oogen van den pastoor op den hals. Wist hij dan niet, dat een onderpastoor zich beperken moet tot het uitleggen der sacramenten en der lessen van den catechismus?

En weder werd hij in zijne zucht tot het goede gestremd, en predikte gedwee: Met bitterheid overdacht hij het, hoe al die mannen, met welke hij zijne studiën had gedaan, tot eer en aanzien gekomen waren, hij alleen achterblijvend: Men had hem als coadjutor naar Zompelgem gezonden!

Plotseling bleef hij staan; hij bracht de hand aan het voorhoofd, een licht ging voor hem op: Ja, nu wist hij, vanwaar zijne verbittering kwam, zijne nieuw gewekte bekoring tot opstand, nadat hij sinds zoolang voor goed het hoofd onder de slagen van het noodlot meende gebogen te hebben: Dien post had hij begeerd en gevraagd, daar zou hij wellicht het nut kunnen stichten, dat hij in de wereld niet vermocht Hij ging verder met verhaasten stap: Mijnheer Angelman was aan den ingang eener boerenhoeve gekomen en stapte het hof op; alles had hier buitengewone evenredigheden: Hij sloeg er weinig acht op en trad de woning binnen: In een bed van mahoniehout, onder witte gordijnen, door eene witte, gebreide sprei gedekt, lag een jong meisje, of liever zij zat half tegen eenen berg kussens aangeleund.

Donker haar krulde in lokjes van onder haar mutsken over haar bleek voorhoofd; hare grijsblauwe oogen schitterden: En gelijk de boom, die vallen moet, door rood krijt op den stam is geteekend, en de voor het mes bestemde lammeren eener kudde door een rood merk op de wol zijn aangeduid, evenzoo had de dood in eene roode tint op elke harer wangen zijn onmiskenbaren stempel gedrukt.

Hij vermande zich echter. Hij liet de aandoening zijne stem niet beheerschen en troostte haar: Zij luisterde naar die woorden en lachte hem dankbaar toe. Hij wilde ze niet vermoeien, hij stond op: In het midden der keuken zat thans een jonge man; een bord met nog bloedend, gebraden rundvleesch stond voor hem op eene kleine, daar zooeven geplaatste, vierkante tafel, nevens eene pint schuimend bier. Die jonge man zag zeer rood. Hij keek uitdagend op naar den priester, steunde de twee ellebogen op de tafel, in de eene hand zijne vork, in de andere zijn mes omhoog houdend, en nam de pet niet af, die hij nog op had, als de bezoeker, licht groetend, hem.

De coadjutor had nog geen half uur de groote hoeve verlaten, of: Schoolgenoten die niet op vakantie waren, wezen ons na. Maar het is geen trut. Fysiek contact was er niet, nog niet. Ook niet als we op haar snikhete zolderkamer zaten. Wel kreeg ik een inkijkje in haar bestaan.

Ik begon te begrijpen waarom ze altijd zo eenzaam oogde. Maar ze leek het nooit echt te ménen. Temidden van vriendinnen van dezelfde snit keek ze altijd wat weg, naar een punt aan de horizon dat niemand anders kon zien.

Haar thuissituatie bleek niet erg rooskleurig, al was er geld in overvloed. Haar vader, een soort accountant, was altijd weg. Lang dacht ik dat er echt een hockeyclub werd bedoeld, maar langzaam begreep ik dat het voor haar een verzamelwoord was geworden. Wie weet een minnares.

Haar moeder zat slechts in de woonkamer, witte wijn te drinken. Ze zei zelden iets en nog steeds heb ik het idee dat ze mij nooit echt heeft gezien. Verder was het huis stil en koud. Als een museum waar nooit meer een bezoeker komt. We begonnen closer te worden. Zij was het geroezemoes van onze leeftijdsgenoten zat en ik ook. We hingen voortaan aan een ander watertje, vol kinderen van andere scholen dan de onze.

Onze gespreken werden intenser. Ze vertelde over hoe ze eigenlijk niemand aardig vond, en ik zei dat ik dat begreep. En dat ik haar ook niet aardig vond. Een grapje dat werd ontvangen met een grijns en een plagerige klap in mijn gezicht. De eerste keer dat ze me echt aanraakte. Daarop pakte ze mijn hand en liet die de rest van de twee weken die we nog zouden hebben zelden meer los.

Verder ging het nog altijd niet. Over hoe die eruit zou zien. Opties varieerden van eeuwig gymles op onze school tot een nagelsalon waarin naaktslakken met vislijnen tergend traag de nagels van je tenen trokken. De uiteindelijke setting bleek met wederzijds instemmen het volgende: Je staat in een eindeloze rij, die nooit zal opschieten.

Een baby huilt constant en een hond wil niet ophouden met blaffen. Op de speakers eindeloos het liedje dat je het meest haat op de hele wereld. Op een gegeven moment blijft de cd hangen.

Niemand doet er iets aan. Verlangen naar het normaal afspelen van het liedje dat je het meeste haat — ja, dat moest wel de hel zijn. Op een vrijdagavond gebeurde het.

Die dag hadden we elkaar bij toeval niet gezien. Zij had een familieverplichting: Het was die dag dat ik haar vader ook voor het eerst en het laatst zag. Terwijl ik al een uurtje bij haar op de stoep wachtte met mijn skateboard kwam er een Volvo de straat inrijden. Haar moeder stapte uit en liep direct langs me. Barbara kwam naar mij toe en deed iets dat ze nog nooit had gedaan: Haar vader keek een paar seconden met een blik van een voyeur, een geile buurman die over de heg staart.

Ik kreeg het er doodsbenauwd van. Daarna stapte hij weer in zijn auto en reed weg. Zij pakte me bij de hand en nam me mee naar haar kamer. Terwijl ik wat stuurloos op haar bureaustoel zat, deed ze haar deur op slot.

Ze draaide zich om en trok zonder blikken of blozen haar shirt en bh uit. Ik kreeg een erectie. Ik denk dat het niet gek is om te stellen dat ik vanaf toen geïnteresseerd raakte in meisjes.

Van wat volgde, heb ik gek genoeg geen coherente herinnering. Mijn duimen op haar sleutelbeenderen. De geluidjes die ze maakte. En opeens, tijdens de seks of wat daar voor door moest gaan — het herhalen van haar naam in mijn hoofd als een soort mantra. Nog altijd kan ik niet zonder bijgedachte naar die groente kijken. Na afloop lagen we een uur of wat stil op haar bed.

Beneden hoorde ik het geluid van de televisie. Daarna stapte ik op, nog steeds zwijgend. Het was de één na laatste keer dat ik haar zag. Ik liet verder niets meer van me horen.

Waarom ik haar in de steek liet en me nooit meer liet zien, is me lang een raadsel geweest.

buurmeisje pijpt meiden vingeren

Grote geile kut negerin prive ontvangst


De websitehouder kan die cookies overigens  niet  inzien. Je hoeft niet bang te zijn voor deze bedrijven. Ze zijn best lief. En leren is leuk. Om onze bezoekersstatistieken bij te houden maken we gebruik van Google Analytics. Dit systeem houdt bij welke pagina's onze bezoekers bekijken, waar zij vandaan komen en op klikken, welke browser en schermresolutie ze gebruiken en nog veel meer. Deze informatie gebruiken we om een beter beeld te krijgen van onze bezoekers en om onze site hierop te optimaliseren.

Zo worden onze websites nog veel superduper leuker om aan te klikken dan voorheen. Google, die deze dienst levert, gebruikt de informatie om een relevant, anoniem advertentieprofiel op te bouwen waarmee men gerichter advertenties kan aanbieden. Naast bovenstaande zijn er meer onderdelen die een cookie kunnen opleveren.

Veelal worden deze gebruikt door de content-partners om te analyseren op welke sites hun gebruikers actief zijn en hoe hun diensten presteren. Denk hierbij aan filmpjes van bijvoorbeeld YouTube, foto's van diensten als Imgur, Tumblr of picasa, en 'like' knoppen van sociale mediasites als Twitter en Facebook. Deze websites schijnen best wel een beetje populair te zijn dus we dachten: Wil je nou echt nog meer weten?

Ja, door hier te klikken ga ik akkoord met de cookies, scripts en webbeacons die via NewsMedia Websites GeenStijl, Dumpert, Das Kapital en Autobahn geplaatst kunnen worden. Ik begrijp dat deze cookies, scripts en webbeacons door NewsMedia Websites en door derden geplaatst kunnen worden voor functionele en analytische doeleinden, voor social media, om mij advertenties te tonen, mijn surfgedrag te volgen of gewoon omdat men daar zin in heeft.

Ik ga er ook mee akkoord dat met behulp van deze cookies, scripts en webbeacons persoonsgegevens over mij kunnen worden verwerkt voor deze doeleinden. Ondanks dat ik op de rest van het internet prima mijn eigen privacy kan regelen of er simpelweg niet om geef, ben ik dankbaar dat de overheid mij overal op het Nederlandse web van dit soort nep-privacy-beschermings­stickers voorziet.

Scroll omlaag voor meer informatie. Moe van dit soort popups? Installeer dan de Deze plugin om van het gezeur af te zijn. Hieronder staat het, nog even doorscrollen. Dus u wilt meer informatie?

Bij het bezoeken van NewsMedia sites kun je de volgende soorten cookies verwachten: Functionele cookies aka supermegahandige cookies Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen. Iedereen herinnert zich zijn eerste hete zomer nog.

Waar hormonen gierden en, met een beetje geluk, een uitweg vonden. Vincent Cardinaal over een helse hete zomer — op een soort van goede manier. Het was de zomer van Barbara, zoals ik hem later ben gaan noemen. Ik was nog net geen 14 jaar oud, zij bijna Het was voor ons allebei de eerste keer. Het was een pas de deux zoals ik hem zelden meer zou meemaken.

Raadselachtig, ook na al die jaren nog. De enige verklaring die ik heb, is dat we allebei lone wolves waren. Mensen die zich ondanks de verwarring van de puberteit weinig gelegen lieten aan wat anderen dachten.

De hel, dat zijn de anderen. Die boutade van Sartre ging er bij ons in als zoete koek. Verder deelden we niets. Geen achtergrond, geen interesses. Het ging als volgt. Een reeks van drie toevalligheden vormde de aanleiding voor ons wekenlange samenzijn. De eerste was het feit dat ik te laat kwam voor tekenles. Hierdoor was ik gedwongen niet op mijn vaste plaats te gaan zitten, maar een bank schuin daar achter.

Ze was me nog nooit opgevallen. Terwijl ik aarzelend naast haar plaatsnam, nam zij het voortouw. Of wie je bent. Ik moet altijd heel erg om je lachen.

De rest van die figuren hier niet. Die vinden je een sukkel. Dat was het einde van de les voor mij. Ik moest er weer eens uit. Twee weken later zag ik haar opnieuw. Het schooljaar was zo goed als voorbij en ik liep met mijn leraar Aardrijkskunde in de dierentuin. Tijdens een les had hij mij gevraagd waarom ik toch zo veel naar buiten keek. Naar waarheid vertelde ik dat ik de mogelijkheid zag via het dak van de school en het fietsenhok mijn vrijheid tegemoet te lopen.

Ik hoefde alleen maar het raam te openen. Daar daagde hij mij vervolgens toe uit. Ik zou er een tientje voor krijgen. De verbazing was groot toen ik het werkelijk deed. Nog wel het meest bij de rector van de school langs wiens kantoortje ik op het dak liep. Nog voor ik thuis kwam, was er al gebeld. Het was de laatste week van het schooljaar. Ik zag het als vervroegde zomervakantie. De leraar bleek geen mietje.

Hij bekende schuld en werd ook een week geschorst. Groot was mijn verbazing toen hij op de eerste dag schorsing belde met de vraag of ik zin had om met hem en zijn gezin mee te gaan naar de dierentuin.

Ik zou ook het tientje gewoon krijgen. Zie ik je om elf uur bij de ingang? Ben je niet goed ofzo? Als ik je nog een keer zie, mag je ook mijn achternaam weten. De derde ontmoeting was bij een snackbar. Terwijl ik er binnenstapte, dacht ik aan haar. Dat gebeurde inmiddels regelmatig. Waarom snapte ik niet zo goed. Ik had al eens met een meisje gezoend, maar dat was vrijwel terloops gebeurd.

Terwijl jongens uit mijn klas zich gek maakten met het ene sterke verhaal na het andere kon het mij niet erg boeien. Ik zou wel zien hoe dat zou lopen. Voorlopig had ik niets voor en niets tegen meisjes. Ze bestonden, en dat was dat. Maar nu begon er zich een toch in mijn hoofd te nestelen. En daar stond ze — midden in die snackbar. We keken elkaar aan en zeiden niets. Maar spendeerden wel de rest van de dag samen.

Het begin van een patroon. Zonder het ooit af te spreken, zag ik haar vanaf die dag dagelijks. De routine was altijd hetzelfde. Mijn moeder is beperkt. Belinda 11 haar moeder is zwakbegaafd.

Na haar geboorte in India is ze ondervoed geraakt waardoor haar hersenen zijn beschadigd. Ze is niet in staat om voor haar dochter te zorgen, dus woont Belinda sinds een paar jaar bij haar opa en oma. Belinda is een echte puber en erg strijdvaardig. Ze krijgt veel negatieve reacties over haar moeder en haar vader, want ook hij is beperkt. Het maakt haar boos dat mensen zo reageren. Ook baalt Belinda er weleens van dat ze bij haar opa en oma woont, liever had ze bij haar moeder gewoond. Wanneer haar moeder op visite komt bij opa en oma pakt ze haar camera erbij.

Mijn overgrootvader was een NSB'er. Isa's 11 overgrootvader was een NSB'er en is tegen het einde van de oorlog gefusilleerd. Haar opa leeft nog en heeft zich altijd enorm voor zijn vader geschaamd. Daarom heeft hij het 60 jaar als geheim bij zich gedragen. Pas sinds kort durft hij er open over te praten.

Hij was bang dat andere mensen hem zouden veroordelen voor het feit dat zijn vader fout was in de oorlog. Maar was Isa's opa dan ook fout, net als haar overgrootvader? Als ze samen met twee vrienden haar krantenwijk loopt vraagt ze zich af of zij ook zo'n keuze zouden maken. In een emotioneel gesprek vertelt haar opa wat het voor invloed had op zijn leven. Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd. Arthur 12 zijn vader heeft zes jaar geleden zelfmoord gepleegd. Zelf kan hij het woord 'zelfmoord' niet over zijn lippen krijgen - hij vindt het maar een stom woord - en heeft daar iets op bedacht: Arthur vertelt openhartig hoe hij het nieuws over zijn vader te horen kreeg en wat voor het impact het heeft op zijn leven.

Hij wil er graag over vertellen, omdat hij heel vaak negatieve reacties krijgt op school; veel kinderen vinden het maar gek. Ook praat hij erover met zijn zus en moeder. Hoe hebben zij het ervaren, en wat vinden zijn vriendjes er eigenlijk van? Mijn broer en ik wonen in een pleeggezin. Damian 10 en Dinand 12 wonen sinds een paar jaar in een pleeggezin. Ze vinden het super gezellig met hun pleegmoeder en pleegvader.

Ze maken veel lol samen en kunnen het goed met elkaar vinden. Hoe is dat eigenlijk als je niet bij je echte vader en moeder woont? Ze zien hun echte moeder maar 1 keer in de 2 maanden.

Veel te weinig vinden ze zelf. Mamma kan niet goed voor ze zorgen. Als Dinand moet afzwemmen komt ze gelukkig kijken. Voor de broertjes heel fijn want dan kunnen ze lekker met haar knuffelen. Mijn zus ligt in coma. Finn 11 heeft een zus 15 die in coma ligt. Zij is aangereden door een auto toen ze op de fiets zat naar school.

Nu woont ze in een revalidatiekliniek voor kinderen in coma. Finn vindt het heel moeilijk om te accepteren dat zijn zus nooit meer de oude wordt.

Ze kan niet praten en weet waarschijnlijk niet meer dat hij haar broertje is. Finn filmt de gezinssituatie thuis en zijn bezoek aan zijn zus. Mijn vader is homo. Wesley 10 heeft een lesbische moeder en een homoseksuele vader. Hij woont bij zijn moeder en haar vriendin in Leeuwarden, en ziet zijn vader voornamelijk in de weekenden. Veel kinderen in Wesley's omgeving reageren negatief op zijn thuissituatie en vinden zijn vader maar vies en raar.

En zelfs opa wil niet accepteren dat zijn zoon homoseksueel is. Wesley begrijpt daar niets van en besluit te filmen bij zijn moeder thuis en als hij gaat eten bij zijn vader en diens vriend. Ook vraagt Wesley zich wel af hoe je nou homo kan worden. Hij is zelf weleens verliefd geweest op een meisje, maar nog nooit op een jongen.

Zijn vader legt uit hoe het volgens hem zit. Mijn moeder is illegaal. Shemeyne 10 en haar moeder zijn illegaal.

Hun moeder is vanuit Nigeria gevlucht naar Nederland en de zusjes zijn hier geboren. Hoe is het eigenlijk om illegaal in een land te zijn? Hoe is het als elke dag de dreiging boven je hoofd hangt dat je het land kan worden uitgezet? Shemeyne zit op een Nederlandse basisschool en heeft het nog aan niemand op school durven vertellen dat ze illegaal is omdat ze bang is dat ze de enige is.

Toch vindt ze het belangrijk om haar verhaal te vertellen want misschien zijn er wel meer kinderen die in dezelfde situatie zitten. Janet 10 woont samen met haar ouders en twee oudere zussen, Elske en Siemone, in het Friese Dokkum. Siemone is gehandicapt en kan zonder reden zomaar heel boos worden. Ze schreeuwt dan en gooit met pannen en vorken. Op dat soort momenten is Janet best bang. Binnenkort is dat voorbij, want Siemone verhuist naar een tehuis voor gehandicapten. Stiekem is Janet een beetje opgelucht, maar ook verdrietig.

Mijn zus is een downie. Chris 10 heeft een zusje 6 met het syndroom van down en zit samen met haar op dezelfde basisschool. Hij is dol op zijn zus en wil iedereen laten zien hoe bijzonder zij is.

Met zijn beste vriend heeft hij ook een bijzondere band. Wat vindt die eigenlijk van zo'n downie? Chris filmt zijn zus thuis en op school en vertelt hoe dat nou werkt, een downie. Mijn moeder heeft hiv. Ntsiuoa heeft een moeder met HIV. Ze merkt dat er veel onduidelijkheid is over HIV en dat veel mensen haar moeder eng of vies vinden.

Hoe is het eigenlijk als je haar moeder een kus geeft of aanraakt? Drie musketiers zijn het: Storm 9 , Ben 13 en Thomas Drie broers en de middelste is ernstig ziek. Ben heeft een stofwisselingsziekte. Hoe oud hij kan worden? Niemand die precies weet hoe het zit. Jongste broer Storm kan hem dan niet troosten en oudste broer Thomas is bang dat Ben er misschien niet uitkomt.

De broers zorgen allebei op hun eigen manier voor Ben. Want als Ben blij is, zijn Storm en Thomas ook blij. Zoë 11 doet iedere dag wel wat voor haar vader Peter, die een spierziekte heeft. Maar Peter wil dat ook wel eens zelf doen. Daarom heeft hij bedacht dat het tijd is voor nieuwe schoenen: Eén grote nachtmerrie, vindt Zoë. Met klittenbandschoenen lijkt het net alsof Peter heel ziek is en dat is voor Zoë maar lastig te accepteren.

Toch gaat ze binnenkort met hem mee naar de schoenenwinkel. Kan ze haar vader nog op andere gedachten brengen? Gláucio 13 jaar heeft een vader en moeder met psychische problemen. Ze zijn soms depressief en hebben last van stress. Dat komt ook door de situatie. Gláucio woont met zijn ouders in een asielzoekerscentrum vlakbij Venlo. Dat betekent dat ze niet in Nederland mogen blijven. Voor Gláucio onbegrijpelijk, want hij is hier geboren.

Hij weet niks over Angola, een land in Afrika waar zijn ouders vijftien jaar geleden vandaan vluchtten. Er is een belangrijke rechtszaak die ervoor kan zorgen dat Gláucio en zijn zus het kinderpardon krijgen. Je leeft maar een keer. Dat is zo'n beetje het levensmotto van de jarige Bjorn. Hij heeft de zeldzame verouderingsziekte progeria.

Bjorn zit daardoor in het lichaam van een jarige. Maar daar probeert Bjorn niet aan te denken; hij wil zo veel mogelijke leuke dingen doen. En dat lukt hem heel goed want zelfs op school weet hij het iedere dag leuk te maken.

Een jaar geleden kreeg Djoshua 9 de schrik van zijn leven. Zus Jacintha 10 moest ineens met de ambulance mee; er zat een tumor in haar hersenen. Na een lange operatie werd de tumor gelukkig verwijderd. Maar de ellende was nog niet voorbij. Djoshua ziet dan dat Jacintha erg ziek is. Samen buitenspelen met Jacintha: Djoshua wil het heel graag. Martin, de vader van Douwe 13 , zit in een rolstoel.

Maar dat is niet het probleem. Wat wel voor ellende zorgt, is zijn alcoholverslaving. Hij wordt dan boos en chagrijnig en verwaarloost Douwe. Daarom mag Douwe van zijn moeder al een jaar lang niet bij Martin thuis komen. Stom, vindt Douwe, want het huis van zijn vader is toch ook zijn huis? Binnenkort mag hij eindelijk weer eens een nachtje logeren.

Zijn moeder vindt het spannend. Wat als Martin toch weer een biertje opentrekt? Maar Douwe kan niet wachten. Romy 10 weet niet hoe het is om een gezonde vader te hebben. Nog voordat ze in de wieg lag, werd haar vader bestraald voor kanker. Dat gebeurde toen nog niet zo nauwkeurig. Daardoor heeft haar vader nu een zwak hart en slechte longen; hij is vaak benauwd. Elke dag ziet ze haar vader uitgeput op de bank zitten, Romy is eraan gewend.

Toch maakt ze zich best vaak zorgen. Wordt papa wel oud? Gelukkig kan ze al haar gevoelens kwijt in street dance. Als Romy danst, vergeet ze alles. Ook de ziekte van haar vader. Vera 10 heeft veel zussen. Een daarvan, haar jongste zusje Eris, is geboren met een open ruggetje. Eris zit in een rolstoel en kan niet zelf eten en drinken.

Vera gaat graag met haar zussen naar de Efteling, maar dat wordt moeilijker met Eris die steeds zwakker wordt. Daarom bouwt de familie voor Eris een sprookjesbos in de achtertuin. Ook de tuinhut van Vera moet wijken.

Zoals Vera wel vaker moet inleveren. Toch doet ze het, omdat ze veel van haar zusje houdt. Meintje 11 heeft een blinde vader en een moeder die nauwelijks kan zien. Dat houdt in dat Meintje vaak de ogen van haar ouders is. Soms is dat een grote verantwoordelijkheid. Als ze met haar ouders in het openbaar vervoer reist, is dat behoorlijk spannend. Er kan best iets misgaan en als dat gebeurt, voelt Meintje zich schuldig.

Gelukkig kan ze er goed over praten met Lena, haar beste vriendin die in dezelfde straat woont. Oma heeft een kapotte rugwervel en ligt vaak op een bed in de woonkamer.

Errol vindt het allemaal heel normaal. Toch zou hij, net als andere kinderen, wel eens zonder zorgen de straat op willen gaan. Nike is een grappig en eigenwijs meisje van 7. Als ze het zelf zou mogen beslissen, zou ze daar direct mee stoppen. Anders zijn dan haar vrienden vindt ze maar niks. Nou, misschien alleen als die hun vinger tussen de deur krijgen of zo. Na veel zeuren vinden haar ouders het goed dat ze één dag geen pillen slikt.

Maar of dat een goed idee is? Ik kan niet slapen. Lux gaat naar een speciale slaapkliniek om onderzocht te worden, want waarom kan ze niet slapen? De dokter laat haar een nacht in het ziekenhuis slapen om te kijken of hij een lichamelijke oorzaak van het slaapprobleem kan vinden. Of heeft haar slaapprobleem een dieperliggende oorzaak? De eerste jaren van de kleine Sisi en Wanwan in het Chinese weeshuis zijn zwaar.

Ze krijgen geen aandacht, hebben honger en niemand begrijpt waarom ze niet praten. Pas in Nederland blijkt dat de tweelingzusjes slecht kunnen horen en zien. Sisi en Wanwan krijgen hulp en wat heel bijzonder is, ze spelen nu zelfs harp! Deze winter trekt de tweeling met hun harp het dorp door, om geld voor hun leeftijdsgenootjes in te zamelen. Sarah heeft een geheim dat zo erg is, dat het haar geest en lichaam beheerst. Door traumatische ervaringen op jonge leeftijd heeft zij een ernstige angststoornis ontwikkeld.

Via haar schilderijen en gedichten laat Sarah de buitenwereld dichter bij haar gevoelens komen en probeert zij haar zelfvertrouwen te herwinnen. Zijn bijnaam Haiduc betekent gangster en dat past wel bij de stoere Nicu. Hij leeft in een harde wereld; hij is verslaafd aan de drugs, liep al op zijn zevende van huis weg en leefde jarenlang onder de grond.

In de riolen van Boekarest, de hoofdstad van Roemenië. Nu woont hij bij Raluca. De drugs hebben zijn lichaam bijna verwoest en hij moet kiezen: Hoe zal het de slechthorende tweeling Matthijs en Josien afgaan als zij voor het eerst niet meer samen in een 'dovenklas' zitten maar elk apart op een 'gewone' middelbare school?

De dag dat ik besloot De jarige Guido is geboren als een jongen, maar voelt zich een meisje. Al zo lang als Guido het zich kan herinneren, speelde hij met meisjesspeelgoed en wilde hij jurken dragen. Nu doet hij dat alleen in het weekend, omdat zijn moeder bang is dat hij gepest wordt als hij in een rok naar school gaat.

Oscar is geboren in Polen en woont nu met zijn adoptieouders en zijn broers in West-Friesland. Elke dag gaat hij met de taxi naar groep 8 van het speciaal onderwijs. Oscar heeft namelijk FAS.

Dit wil zeggen dat zijn biologische moeder alcohol dronk terwijl Oscar in haar buik zat. Volgend jaar gaat Oscar naar een nieuwe school en dat vindt hij erg spannend.

Op school voelt hij zich veilig, maar hoe zal dat straks zijn? Hoe Ky Niels werd. Rotjes in drollen stoppen en dan aansteken, belletje trekken en heel veel voetballen. Daar wordt Ky superblij van, maar ze voelt zich ook al jaren ongelukkig omdat ze een meisjeslichaam heeft.

Afgelopen zomer heeft Ky het eindelijk aan haar ouders verteld: En ze wil een andere naam: Els van Driel Productie: De moeder van Julia 10 heeft borstkanker en wordt daarom geopereerd.

Julia snapt deze ziekte nog niet zo goed en ligt daarom vaak verdrietig in bed. Om haar angsten de baas te kunnen probeert ze er zoveel mogelijk over te weten te komen: Net als haar grote voorbeeld Freek in het Wild heeft ze begrepen: Hij woont al twee jaar niet meer thuis, omdat het niet goed ging.

Hij woont in een speciale kliniek voor militairen die dezelfde ziekte hebben en leert daar beter met zijn ziekte omgaan. Hij is bijna klaar met de behandeling en mag binnenkort naar huis, maar daar zit Indy eigenlijk helemaal niet op te wachten. Het ging net zo goed met alleen haar moeder, broertje en zusje, zonder dat ze voortdurend moet opletten of ze haar vader niet boos maakt.

Op school heeft ze weinig vrienden. Het gekke is namelijk dat Indy soms net zo boos kan worden als haar vader: Haar klasgenoten snappen dat niet en hebben daarom weinig zin om met haar te spelen. Ze doet haar best zichzelf te snappen. Dan snapt ze misschien ook meer van haar vader én snappen de kinderen in de klas haar weer beter en kan ze meer vrienden maken. Dat zou ze heel graag willen. De twaalfjarige Izzet heeft een geestelijk gehandicapt zusje, Aïsha.

Ze is altijd druk en schreeuwt heel hard en veel. Voor Izzet is dit lastig, hij houdt juist van rust en lezen. Maar thuis is het nooit stil. Daarom trekt hij zich graag terug in de natuur. Hier kan hij genieten van de stilte en fantaseren over Harry Potter en zijn lievelingsdieren uilen. Izzet vindt het erg vervelend dat zijn zusje niet kan praten. Hij zou haar graag willen uitleggen hoe hij zich voelt. Toch weet Izzet ook één ding zeker; hij houdt erg veel van Aïsha en zal altijd voor haar klaar staan.

Ya-Keylah 11 heeft een bijzondere naam, twee lieve broertjes die soms ook irritant zijn, en Op slechte dagen heeft ze grote opgezwollen handen en voeten. Ya-Keylah zorgde daarom veel voor haar moeder en haar broertjes. Zoveel dat het op school steeds slechter ging. Gelukkig heeft Ya-Keylah ook oma Ingrid en opa Bert. Omdat haar moeder niet meer voor haar en haar broertjes kan zorgen, wonen ze nu bij hen.

Het is moeilijk, want Ya-Keylah mist haar moeder vaak. Maar als ze bij haar moeder is, mist ze oma weer. Eigenlijk wil ze twee dingen: De twaalfjarige Job heeft een zieke vader, moeder en grote broer.

Zijn moeder en broer weten hun auto-immuunziekte met medicijnen aardig in bedwang te houden. Maar wat zijn vader precies heeft, is na vijf jaar medisch onderzoek nog altijd niet duidelijk. Die onzekerheid drukt als een zware last op het gezin — en op Job in het bijzonder. En alsof dat nog niet genoeg is, komt dan ook nog zijn overgrootmoeder te overlijden. Met zijn voorliefde voor speelfilms en acteren bevecht Job het vraagtekenmonster van de ziekte van zijn vader.

Zal hij hem weten te verslaan? Daan 13 woont samen met zijn moeder Ruth en broer Bram in een rommelig huisje in Amsterdam. Ruth heeft ME, een ingewikkelde vermoeidheidsziekte, en ligt daardoor het grootste deel van de dag op de bank.

Daan houdt van voetballen, filosoferen en schaken, maar dat hij kan niet vaak meer met zijn moeder doen. Als het slecht gaat met haar voelt hij zich vaak verdrietig, maar Daan probeert steeds meer zijn eigen weg te kiezen.

Net als zijn grote held Ibrahimovic. Jesse 10 laat ons zien, dat je voor plezier niet veel middelen nodig hebt. Soms vindt hij alle beperkingen en zorgen voor zijn moeder Hansje vervelend. Zijn moeder heeft een dusdanig vergevorderd stadium van ALS, dat ze compleet verlamd is. Ondanks dat komen Jesse en zijn beide moeders met muziek, humor en een hoop kattenkwaad hun dagen wel door.

Mijn ding is taal zeg maar echt niet. Dennis 13 is een jongen die de woorden in zijn hoofd niet goed kan vinden. Hij heeft dysfasie, een erfelijke afwijking waardoor het taalgebied in de hersenen niet volledig is ontwikkeld. Toch doet Dennis extra zijn best om op dezelfde school te blijven als zijn vriendjes en piekert hij zich suf over welke woorden hij kan gebruiken om te vertellen dat hij een meisje echt leuk vindt. Xander de Boer Producent: Een battle tussen de jongens of de meiden!

Wie maken de mooiste wagen van het Wolcorso?

buurmeisje pijpt meiden vingeren